Jej śmierć... to nie sprawiedliwe. Zostawiła mnie i nasze szczenięta, które tak bardzo pragnęła mieć. Spoglądałem na jej martwe ciało ze łzami w oczach, musiałem ją pochować. Nie mieliśmy szamana, więc to mój obowiązek, a nawet jeśli byśmy go mieli... i tak bym to zrobił.
Nie chciałem zawracać głowy reszcie watahy, więc wraz ze szczeniętami udałem się na plażę. Było to jej ulubione miejsce, więc zapewne chciałaby tu spędzić resztę... właśnie, czego? Życia? Śmierci? Istnienia? Jak można istnieć, skoro jej nie ma?
Za pomocą magii ziemi zrobiłem grób, a za pomocą telekinezy zaniosłem ją tutaj... i pochowałem. Szczenięta są jeszcze za małe by to pamiętać, jedynie leżą w torbie pod moim brzuchem i śpią. A ja? Ja czuję ogromny w ból w sercu, czuję jak umieram razem z nią. Czuję się jakbym chował sam siebie.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz