Cała kraina, wyspa, planeta... wszyscy wiedzieli, że dzieje się coś niedobrego, jednak co? Mając znikomą wiedzę i umiejętności, mieszkańcy Arcanterry tłumaczyli to gniewem bóstwa. Nawet podróże do innych krain i kontynentów nie wiele wniosły do naszej historii.
Księżyc był coraz bliżej, a wszyscy czuli się coraz słabiej, oczywiście poza "normalnymi". To była magiczna "zemsta", ale za co? Tego jeszcze nie ustalono...
Dzisiaj jest ten dzień, dzień naszego pana, który niesie na nas katastrofę. On sprawia, że czujemy się źle, że nie panujemy nad sobą. Dzień sądu nadszedł, więc przyjmijmy karę i prośmy o wybaczenie, a może dostaniemy odpowiedź. Cierpliwości moi towarzysze. - magiczny kamień Generała Arago, zmarłego w wieku 14 lat w dniu Arcanusa, wczesne południe, powodem śmierci była zapaść magiczna
Zegar:
00:00- 3:59 - północ (środek nocy)
4:00 - 4:59 - czas przed wschodem (świt)
5:00 - 5:59 - o wschodzie słońca
6:00 - 7:59 - wczesnym rankiem
8:00 - 9:59 - rankiem
10:00 - 11:59 - przed południem
12:00 - 13:59 - południe (środek dnia)
14:00 - 16:59 - czas przed zachodem
17:00 - 18:59 - o zachodzie słońca
19:00 - 21:59 - wieczór (zmierzch)
22:00 - 23:59 - noc
Mieszkańcy Arcanterry nie mają dokładnego zegara. Sugerują się położeniem słońca i tak określają godziny.
Wybiło południe, a niebo nad wyspą nabrało różnych kolorów. Wyglądało to tak, jakby tęcza pękła, a niebo ukradło jej kolory. Widok był niesamowity, jednak czy w tym czasie ktoś byłby zdolny do zachwytu? Bóle głowy, złe samopoczucie i te nagłe ataki żywiołów sprawiały, że rzadko który wilk zwrócił na to w ogóle uwagę. W powietrzu unosił się słodki zapach... czy to karmel? Nie wiem, ale to chyba nie wróży niczego dobrego. Coś tu jest nie tak, może to strategia zaskoczenia? Uśpij czujność, zaatakuj... niech kara będzie sroga!
Księżyc był coraz bliżej, a wszyscy czuli się coraz słabiej, oczywiście poza "normalnymi". To była magiczna "zemsta", ale za co? Tego jeszcze nie ustalono...
Dzisiaj jest ten dzień, dzień naszego pana, który niesie na nas katastrofę. On sprawia, że czujemy się źle, że nie panujemy nad sobą. Dzień sądu nadszedł, więc przyjmijmy karę i prośmy o wybaczenie, a może dostaniemy odpowiedź. Cierpliwości moi towarzysze. - magiczny kamień Generała Arago, zmarłego w wieku 14 lat w dniu Arcanusa, wczesne południe, powodem śmierci była zapaść magiczna
Zegar:
00:00- 3:59 - północ (środek nocy)
4:00 - 4:59 - czas przed wschodem (świt)
5:00 - 5:59 - o wschodzie słońca
6:00 - 7:59 - wczesnym rankiem
8:00 - 9:59 - rankiem
10:00 - 11:59 - przed południem
12:00 - 13:59 - południe (środek dnia)
14:00 - 16:59 - czas przed zachodem
17:00 - 18:59 - o zachodzie słońca
19:00 - 21:59 - wieczór (zmierzch)
22:00 - 23:59 - noc
Mieszkańcy Arcanterry nie mają dokładnego zegara. Sugerują się położeniem słońca i tak określają godziny.
Wybiło południe, a niebo nad wyspą nabrało różnych kolorów. Wyglądało to tak, jakby tęcza pękła, a niebo ukradło jej kolory. Widok był niesamowity, jednak czy w tym czasie ktoś byłby zdolny do zachwytu? Bóle głowy, złe samopoczucie i te nagłe ataki żywiołów sprawiały, że rzadko który wilk zwrócił na to w ogóle uwagę. W powietrzu unosił się słodki zapach... czy to karmel? Nie wiem, ale to chyba nie wróży niczego dobrego. Coś tu jest nie tak, może to strategia zaskoczenia? Uśpij czujność, zaatakuj... niech kara będzie sroga!
Red Rose
Obudziłem się o świcie, nie mogłem spać wiedząc, że nasz kres dobiega końca. Nie chciałem umierać, jednak czułem się jak martwy. Całą noc męczyły mnie uderzenia gorąca lub zimna. Nie będę mieć mocy... a co jeśli tak zostanie? A co z innymi magami, Uchawi? Nikt tego nie wie, a lud chce wyjaśnienia. Jak więc dać im to, czego chcą, nie mając zupełnie nic?
Wstałem z łoża i podszedłem do okna, obserwowałem teraz wschód słońca, który miał nieś zagładę. Kiedy ona nadejdzie? Stałem tak i oglądałem to, co dzieje się na zewnątrz.
Z komnaty dzisiaj nie wychodziłem, nie miałem po co. Wieści o śmierci pojawiały się szybko, co chwila ginął jeden wilk... a co jeśli przyjdzie pora na mnie?
Usłyszałem pukanie, a po chwili do komnaty wszedł strażnik, który oznajmił śmierć Arago. Generał nie żyje, jednak nie wiem czy to przez to co się dzieje w krainie czy może starość? Młody nie był... Nie przejąłem się tym, tak samo jak śmiercią innych, nie miałem na to czasu. Teraz to ja mogłem zginąć, to jest straszniejsze... ta niepewność, niewiadoma, nie jestem gotów śmierci.
Widząc tęczę na niebie, zaniepokoiłem się. Ona musiała być przy mnie teraz, nie chcę odejść, nie widząc jej ostatni raz.
- Przyprowadzić mi Arię! - warknąłem. Miałem jedynie nadzieję, że ma ukochana będzie chciała mnie odwiedzić.
Wstałem z łoża i podszedłem do okna, obserwowałem teraz wschód słońca, który miał nieś zagładę. Kiedy ona nadejdzie? Stałem tak i oglądałem to, co dzieje się na zewnątrz.
Z komnaty dzisiaj nie wychodziłem, nie miałem po co. Wieści o śmierci pojawiały się szybko, co chwila ginął jeden wilk... a co jeśli przyjdzie pora na mnie?
Usłyszałem pukanie, a po chwili do komnaty wszedł strażnik, który oznajmił śmierć Arago. Generał nie żyje, jednak nie wiem czy to przez to co się dzieje w krainie czy może starość? Młody nie był... Nie przejąłem się tym, tak samo jak śmiercią innych, nie miałem na to czasu. Teraz to ja mogłem zginąć, to jest straszniejsze... ta niepewność, niewiadoma, nie jestem gotów śmierci.
Widząc tęczę na niebie, zaniepokoiłem się. Ona musiała być przy mnie teraz, nie chcę odejść, nie widząc jej ostatni raz.
- Przyprowadzić mi Arię! - warknąłem. Miałem jedynie nadzieję, że ma ukochana będzie chciała mnie odwiedzić.
Ikelos
Ostatnio nie wychodziłem z sali medycznej. Po pierwsze, jestem magiem powietrza, a brat nakazał przebywanie w pobliżu medyków, a po drugie mogłem pomóc. Jako wilk na stanowisku Maga, znałem się trochę na ziołach i składnikach.
Dzisiejszego dnia nie czułem się dobrze, dopadły mnie zawroty głowy, nudności i uczucie zimna. Czy o tym mówił brat? Możliwe. Usiadłem na jednym z posłań, po czym oznajmiłem iż źle się czuje. Jeden z medyków zapytał o objawy, a następnie podał mi zaparzone zioła herbaty, po których czułem się już lepiej. Lepiej, nie znaczy dobrze, ale miałem szczerą nadzieję, że z tego wyjdę.
Nagle zaczęło mi się kręcić w głowie jeszcze bardziej, dostrzegłem gwiazdki, zrobiło mi się czarno... zemdlałem.
Dzisiejszego dnia nie czułem się dobrze, dopadły mnie zawroty głowy, nudności i uczucie zimna. Czy o tym mówił brat? Możliwe. Usiadłem na jednym z posłań, po czym oznajmiłem iż źle się czuje. Jeden z medyków zapytał o objawy, a następnie podał mi zaparzone zioła herbaty, po których czułem się już lepiej. Lepiej, nie znaczy dobrze, ale miałem szczerą nadzieję, że z tego wyjdę.
Nagle zaczęło mi się kręcić w głowie jeszcze bardziej, dostrzegłem gwiazdki, zrobiło mi się czarno... zemdlałem.
Aria
Prawdopodobnie dziś miał być jeden z najgorszych dni w moim życiu. Leżałam na moim łożu. Łapami zasłaniałam pysk. Całe ciało miałam obolałe, a nawet najmniejszy ruch sprawiał mi ogromny ból. Nie ruszałam się prawie w ogóle. Marzyłam teraz tylko o tym, żeby umrzeć i nie czuć niczego. Nagle usłyszałam pukanie do drzwi. Zignorowałam je. Nie miałam ochoty nikogo teraz widzieć. Niestety tajemnicze wilki były natrętne i coraz głośniej dobijały się do drzwi. W końcu je bez zgody otworzyli. Okazało się, iż byli to dwaj strażnicy. Stanęli przed wejściem na baczność i spojrzeli na mnie.
- Cesarz nakazał nam przyprowadzić cię do niego. - rzekł bez uczuć.
- Nigdzie nie idę... - mruknęłam prawie niesłyszalnie.
- To był rozkaz naszego pana. Nie możesz się sprzeciwić. - dodał szybko drugi.
- Nie obchodzi mnie to. Będę tu leżeć cały dzień. - burknęłam.
Basiory westchnęły i wyszły. Nie zależało mi teraz na niczym.
- Cesarz nakazał nam przyprowadzić cię do niego. - rzekł bez uczuć.
- Nigdzie nie idę... - mruknęłam prawie niesłyszalnie.
- To był rozkaz naszego pana. Nie możesz się sprzeciwić. - dodał szybko drugi.
- Nie obchodzi mnie to. Będę tu leżeć cały dzień. - burknęłam.
Basiory westchnęły i wyszły. Nie zależało mi teraz na niczym.
Red Rose
Czekałem niecierpliwie na moją ukochaną, lecz ta nie zamierzała przyjść? Cóż, przynajmniej dobrze, że jej nie zaciągnęli siłą, co często robią, jak ktoś się im sprzeciwia. Pokiwałem głową i podziękowałem strażnikom, dowiadując się iż moja Aria siedzi w swojej komnacie. Sama. Zła, smutna i całkowicie bez humoru. Jednak teraz martwię się jedynie o to, że jest tam bez opieki medycznej, magowie powietrza powinni udać się specjalnej sali. Aria, moje ty maleństwo, zaraz do ciebie przyjdę i się tobą zaopiekuje.
Co pomyślałem, to zrobiłem. Po krótszej chwili znalazłem się w jej komnacie, bowiem miała ją całkiem niedaleko mojej. Cóż, najlepsze komnaty, ze złotymi zdobieniami i czerwonymi dywanami są na samej górze zamku. Tak jak moje mieszkanie znajdowało się w wieży, tak jej było trochę niżej. Zszedłem po schodach, a zaraz po tym stanąłem przy jej drzwiach. Pukać? Nie pukać? Nie pukać. Przecież się na mnie nie pogniewa, prawda? Otworzyłem drzwi i wszedłem do środka.
- Co się stało słonko? Nie masz humoru? - zapytałem, spoglądając z troską na waderę. Nie wyglądała najlepiej.
Co pomyślałem, to zrobiłem. Po krótszej chwili znalazłem się w jej komnacie, bowiem miała ją całkiem niedaleko mojej. Cóż, najlepsze komnaty, ze złotymi zdobieniami i czerwonymi dywanami są na samej górze zamku. Tak jak moje mieszkanie znajdowało się w wieży, tak jej było trochę niżej. Zszedłem po schodach, a zaraz po tym stanąłem przy jej drzwiach. Pukać? Nie pukać? Nie pukać. Przecież się na mnie nie pogniewa, prawda? Otworzyłem drzwi i wszedłem do środka.
- Co się stało słonko? Nie masz humoru? - zapytałem, spoglądając z troską na waderę. Nie wyglądała najlepiej.
Aria
No i jeszcze tego brakowało... Nie miałam żadnych oporów przed swoją chamskością. Podniosłam delikatnie głowę i spojrzałam na niego. Syknęłam z bólu.
- Po coś tu przylazł? Po za tym kultura mówi, żeby zapukać przed wejściem. - powiedziałam oschle.
Wnioskując po jego wcześniejszym zachowaniu to raczej nic mi nie zrobi. A z resztą... Jak wrzuci mnie do lochów to będzie dobrze, gdyż jest tam dosyć chłodno, a ja się czuję jak bym leżała wśród rozżarzonych węgli. Patrzyłam na niego z nienawiścią. Chciałam być sama. Czy tą prośbę tak trudno ziścić? Wydaje mi się, że nie. Niestety nikt mnie tutaj nie rozumie.
- Po coś tu przylazł? Po za tym kultura mówi, żeby zapukać przed wejściem. - powiedziałam oschle.
Wnioskując po jego wcześniejszym zachowaniu to raczej nic mi nie zrobi. A z resztą... Jak wrzuci mnie do lochów to będzie dobrze, gdyż jest tam dosyć chłodno, a ja się czuję jak bym leżała wśród rozżarzonych węgli. Patrzyłam na niego z nienawiścią. Chciałam być sama. Czy tą prośbę tak trudno ziścić? Wydaje mi się, że nie. Niestety nikt mnie tutaj nie rozumie.
Red Rose
Zdenerwowała mnie, tak po prostu to zrobiła. Przyszedłem do niej, a ta ma o to pretensje? Nie docenia mnie w ogóle. Nie to nie! Niech sobie umrze, mam już tego dość. Koniec. Nie będę dłużej jej popychadłem. Jestem cesarzem, mogę mieć każdą.
- Po to by Cię zobaczyć, ale dobrze... - powiedziałem dość łagodnie, po czym odwróciłem się ku wyjściu. - Jak chcesz. Zostawiam Cię. - dodałem ze spokojem.
Dziwne, bowiem miałem ochotę na nią nakrzyczeć. Nie docenia mnie, chociaż się staram. Nie zwraca na mnie uwagi, nie rozumie mnie i nawet nie chce. Pewnie woli tego ciamajdę, ale się nie chce przyznać... Teraz to już mi nie zależy.
Wyszedłem z jej komnaty i gdybym tylko mógł, zapaliłbym się ze złości. Zależy? Nie zależy? Nie wiem. Tak bardzo ona mnie denerwuje, lecz mimo tego... Kocham na nią patrzeć. Kocham jej głos.
- Po to by Cię zobaczyć, ale dobrze... - powiedziałem dość łagodnie, po czym odwróciłem się ku wyjściu. - Jak chcesz. Zostawiam Cię. - dodałem ze spokojem.
Dziwne, bowiem miałem ochotę na nią nakrzyczeć. Nie docenia mnie, chociaż się staram. Nie zwraca na mnie uwagi, nie rozumie mnie i nawet nie chce. Pewnie woli tego ciamajdę, ale się nie chce przyznać... Teraz to już mi nie zależy.
Wyszedłem z jej komnaty i gdybym tylko mógł, zapaliłbym się ze złości. Zależy? Nie zależy? Nie wiem. Tak bardzo ona mnie denerwuje, lecz mimo tego... Kocham na nią patrzeć. Kocham jej głos.
Aria
Rudy basior wyszedł z mojej komnaty. Był dosyć łagodny, choć w jego oczach widać było wściekłość. Nie rozumiem go. Skoro go nie chcę, to po co się stara? Na siłę próbuje przymilić się do mnie, choć ja już powiedziałam, co ma zrobić. Nie zgodził się na moją propozycję, więc niech teraz odejdzie. Mam go dość. A co do tego balu... Pójdę sama. Albo jeszcze lepiej; nie pójdę w ogóle! To będzie dobry pomysł. W każdym bądź razie uznałam, iż ból trochę zmalał, więc postanowiłam się przejść. Miałam nadzieję, że świeże powietrze dobrze mi zrobi. Wyszłam powolnym krokiem i podążałam w stronę wrót zamku. Przechodząc przez nie wpadłam nieumyślnie na kogoś. Podniosłam się i otrzepałam, żeby później ujrzeć tajemniczą postać.
Ethen
Byłem dziś w Pulchram a ból rozrywał mi serce. Wstałem ciężko sapiąc z kamienia i poczłapałem dalej. Chciałem obrać kierunek północny jednakże nie wiem czy mi się udało. Ból w nogach wędrował w górę i w dół a mi się zdawało, że stąpam po rozżarzonych węglach. Jednakże z czasem udało mi się wyrównać krok i tempo. Szło mi się coraz lepiej więc, ja głupi, spróbowałem przejść do truchtu. Pech chciał bym wpadł na szarawą waderę. Wstałem i otrzepałem się szybko. Wymamrotałem przeprosiny i patrząc na nią dodałem, kłoniąc się lekko, że to jej blask mnie oślepił i zmuszony byłem upaść, wszakże niebezpiecznie jest podchodzić blisko istoty tak pięknej.
- Czy tu mieszka medyk? - jęknąłem słabo, otwierając drewniane drzwi
W środku zastałem wilka, który na moje wejście odwrócił się gwałtownie, a jego wzrok wyrażał zdziwienie.
Nie? Źle trafiłem? Szkoda. Cóż, tak to już jest, kiedy wybiera się losowe drzwi. Przede mną jeszcze z kilkadziesiąt podobnych do przejścia zanim znajdę tą właściwą, więc tylko burknąłem ,,przepraszam'' do mieszkańca pokoju, po czym wycofałem się. Nie zdążyłem jednak zamknąć do końca drzwi, bo wilk zaraz zatrzymał mnie jakimiś słowami. W sumie nie zrozumiałem jakimi, jego głos był słaby, pewnie też cierpi na to dziwne schorzenie. Może mi nawet trochę o nim opowie, jeśli wypytam, bo na chwilę obecną nie słyszałem jeszcze nic... Ale najpierw trzeba się dowiedzieć, czego ode mnie chciał. Ponownie wszedłem do pokoju, przybierając pytający wyraz twarzy.
Był już czas przed zachodem, a niebo zaczęło zmieniać się i tym razem było całe... czerwone. Wiadomo, że to nie wróży niczego dobrego. Na niebie zaczęły tworzyć się złote kręgi, a ziemia zatrzęsła się.
Co z naszą kapłanką? Nie przewidziała tego? Miejmy nadzieję, że teraz się porozumiewa z istotą oświeconą i prosi go o wybaczenie za nas wszystkich. Mieszkańcy potrzebują przewodnika modlitwy.
Szary wilk, który zemdlał nadal się nie obudził. Co się z nim dzieje? Medycy nie dają sobie rady, za dużo potrzebujących. Nigdy nie doświadczyli czegoś takiego, jednak jeśli przeżyją... będą przygotowani. Magowie powietrza nie mają się dobrze, mdleją w najmniej odpowiednich momentach. Co gorsze, trudno ich ocucić.
Kiedy Aria zamierzała odpowiedzieć magowi wody, ten wybuchł wrzątkiem, a wadera została bardzo poparzona. Jednak to nie jest najgorsze, bowiem szara zaraz po tym straciła przytomność. Biedny Ethen próbował jej pomóc, jednak sam nie kontrolował swoich poczynań. Wszędzie było mnóstwo wody, to zimnej, to gorącej, a nawet i lód się znalazł. Może lepiej wyjść z zamku, nie sądzisz?
Rudy basior, cesarz całej krainy czuje się dobrze. Magowie ognia nie odczuwają tych zdarzeń tak bardzo.
Z magiem ziemi nie było aż tak źle... do czasu. Niestety, ale wszedł do komnaty maga wody, który także przestał kontrolować to co robi. Zaczęło się od niezrozumiałego bełkotu, kończąc na gejzerze. Gavroche nie rozumiejąc wilka, podszedł bliżej by go usłyszeć i wtedy właśnie dostał wrzątkiem prosto w pysk. Komnata została całkowicie wyczyszczona ze wszystkich przedmiotów, jak i samego gościa, który teraz znalazł się na korytarzu. Niestety, ale poparzone ciało przestało być teraz problemem, bowiem mag ziemi dostał silnego bólu głowy. Czuł się jakby tysiące igieł wbijało mu się w głowę, a do tego dochodził ten pisk. Skąd? Nie wiadomo... może sam go sobie wymyślił?
Nagle usłyszałam hałas, a po chwili drzwi jednej komnaty zostały wyrwane, przedmioty wyrzucone na korytarz, w tym jeden wilk. Cóż, biedny nie wiedział, że teraz z magami wody lepiej się nie zadawać. Zresztą co ten mag tutaj w ogóle robi? Wszyscy mieli zjawić się na plaży.
Podeszłam do brązowego basiora by zobaczyć czy wszystko z nim w porządku.
- Wszystko dobrze, bo nie wyglądasz? - zapytałam, w sumie to retorycznie.
- Zaprowadzić Cię do medyka? - widząc oparzenia też było to pytanie retoryczne, jednak wolę się upewnić czy na pewno chce pomocy. Mieszkając tutaj kilka lat wiem, że nie każdy z tego korzysta. Niektórzy wolą umrzeć niż skorzystać z propozycji.
- Proszę.
- Chodź za mną. - powiedziałam spokojnie, po czym podstawiłam mu mój ogon przed nosem.
- Złap za ogon. - dodałam, a wilk zrobił to co mu kazałam. Jeśli dostał w pysk to nie wiele widzi.
Sala medyczna znajdowała się na parterze, po przeciwnej stronie zamku niż biblioteka czy sala tronowa. Zeszliśmy po schodach z pierwszego piętra i po paru minutach byliśmy na miejscu. Nie odzywałam się do niego przez ten czas. Coś mi się zdaje, że nawet nie chciałby rozmawiać.
Medycy od razu podeszli do wilka i zaprowadzili na jedno z posłań. Przyglądając się chwilę, zapytałam jednego z nich, czy brązowy z tego wyjdzie, na co ten odpowiedział, że nie muszę się o chłopaka martwić, bo jest w dobrych rękach. Nie wiedząc dlaczego, nie odpowiedziałam tylko skinęłam głową i zamierzałam odejść.
- Czy ktoś tutaj jest? - spytałem ochrypłym głosem, a gardło momentalnie mnie zabolało
Pytanie było w sumie retoryczne, bo słyszałem kroki i rozmowy w tym dużym, jak sądziłem, pomieszczeniu. Rzeczywiście, zaraz podeszła do mnie jakaś wadera, która wyjaśniła, że jest medyczką. Spytała, czy może mi w czymś pomóc, a ja spytałem o samicę, która, jak pamiętałem, mnie tutaj zabrała. Okazało się, że medyczka ją zna, powiedziała mi, że nazywa się ona Foxy i mieszka w tym zamku. Na moją prośbę podała mi nawet drogę do jej komnaty. Super. Podziękowałem, po czym podniosłem się z miejsca i korzystając z pozostałych mi zmysłów, wyszedłem z sali. Rozmówczyni mnie nie zatrzymywała, co mogło znaczyć, że nic mi już chyba nic nie grozi. Wolnym krokiem ruszyłem wzdłuż korytarza, obmacując wszystkie drzwi, a kiedy odliczyłem do tych, za którymi miała mieszkać moja wybawczyni, zapukałem. Chciałem jej podziękować, a przy okazji wypytać o tego maga wody, który mnie poparzył.
Wtem moje myśli odeszły w eter, bowiem ktoś zapukał do mych drzwi. Wypowiedziałam odpowiednie słowa i ku mojemu zdziwieniu zastałam przed nimi brązowego basiora z bandażem na pysku. Cudnie... co ten kaleka tu robi? Pfe.
- Cześć? - zapytałam niepewnie.
- Pomyliłeś komnaty? Może Ci pomóc? - dodałam po chwili, wstając z posłania i kierując się ku samcowi.
- Powiedz mi tylko gdzie mieszkasz to cię zaprowadzę. - powiedziałam łagodnym i miłym tonem głosu, tak jakby rzeczywiście mnie to ruszało.
- Po pierwsze, chciałem ci tylko podziękować za pomoc. Już się czuję lepiej. - powiedziałem
Wadera mruknęła coś obojętnie, usłyszałem też skrzypienie drzwi, co mogło znaczyć, że już je zamyka, ale w ostatniej chwili krzyknąłem:
- Zaczekaj!
Ruda posłuchała.
- Czy wiesz może, co się stało z tamtym magiem wody? On tak... wybuchł. No i z moją magią też ostatnio dzieją się takie dziwne rzeczy. Ja tu jestem nowy, ale czy wy... wiecie co się dzieje, i jak temu zaradzić? - spytałem
- To świetnie. Mam nadzieję, że wkrótce wyzdrowiejesz. - oznajmiłam, chociaż nie było w tym szczególnych emocji. Wilk chyba to wyczuł... tak mi się zdawało.
Miałam już zamykać drzwi, kiedy basior krzyknął bym poczekała. No w sumie czemu miałabym go wyganiać? I tak nic nie robię. Chociaż dla bezpieczeństwa nie powinnam teraz nikogo wpuszczać. A co jeśli i on jest magiem wody? Ci są ostatnio bardzo agresywni.
- Jesteś magiem wody? Jeśli tak to odejdź teraz, bo nie zamierzam skończyć jak ty. - powiedziałam, przyglądając się mu uważniej. Wilk tylko pokiwał głową, że nie ma nic wspólnego z morzem. Cóż, z magiem powietrza czy ziemi dam sobie radę.
- To dobrze. Usiądź sobie. - wskazałam na wolną poduszkę.
- Ostatnio było zebranie w tej sprawie, ale jako iż jesteś nowy to pewnie nic nie wiesz. - obejrzałam go od góry do dołu.
- Wydarzenia w krainie są spowodowane odległością księżyca. Magowie wody jako wilki czerpiące energię z tego ciała niebieskiego są w szczególności narażone. Nie kontrolują swoich mocy ani też tej energii, która do nich napływa. Mówią w niezrozumiałych językach, mają wizje, ataki agresji i tak dalej. Ja jestem magiem ognia i energię czerpię z Aeternusa, ale słońce jest teraz przysłonięte, więc no cóż... - zamyśliłam się chwilę.
- Nie posiadam mocy na chwilę obecną. Akurat to dobrze, bo przykładowo magowie ziemi czy powietrza przesiadują w szpitalu. Zapaście magiczne to u nich codzienność. - mówiąc do niego, cały czas się poruszałam, tak jakby gestykulacja. A to podeszłam do okna i wskazałam niebo, a to wskazałam na łapy. Kiedy skończyłam usiadłam. Dziwnie się czułam w jego towarzystwie, tak jakby energia chciała mi coś powiedzieć. Może powinnam się udać do kapłanki? Powróżyłaby trochę...
W sumie nie wiedziałem dlaczego tak bardzo chciałem coś zrobić, czy dlatego, że bałem się o swój los? Martwiło mnie jednak to, że w zachowaniu wadery nie widziałem żadnego zapału do roboty i chyba ta nie zechce mi pomóc...
- Czy ty siebie słyszysz? - zapytałam, oczywiście było to pytanie retoryczne.
- Chcesz sprzeciwiać się bóstwu? Jedynym rozsądnym zajęciem jakim możesz teraz zrobić jest modlitwa. - oczywiście powiedziałam to z lekką kpiną, gdyż ja jakoś w tego całego boga nie wierzę. Wymyślili sobie i zwalają winę na niego. Czy widział ktoś kiedyś Arcanusa naprawdę? Nie, nikt nie widział. To już jest chyba wystarczający powód by w niego nie wierzyć, prawda?
- Ja myślę, że będą jeszcze ze dwa trzęsienia ziemi, jakieś tornado czy tsunami, a potem po prostu będziemy musieli wszystko odbudowywać. Księżyc jest związany z wodą, więc... - zamyśliłam się trochę - przygotuj się, bo zmokniesz. - uśmiechnęłam się do niego, całkowicie nie przejmując się tym zdarzeniem. Umrę? No trudno. Dzisiaj nie mam ochoty by cokolwiek robić.
- Jak uważasz. - powiedziałem, ostrożnie schodząc z posłania. - Dzięki za rozmowę, naprawdę było mi miło. Chyba wrócę już do siebie, do jaskini, trochę odpocznę.
Ta... tylko że droga powrotna na ten teren, który zamieszkuję jest dosyć daleka, a ja przecież niczego nie widzę - ponownie dotknąłem oczu przewiązanych opatrunkiem. Chyba nie mam innej opcji, niż...
- Słuchaj, wtedy jak proponowałaś... - ciężko mi się to mówiło, bo wadera ta mnie dosyć onieśmielała, w dodatku nie chciałem się narzucać. - Czy mogłabyś... Mówiłaś, że możesz mnie zaprowadzić. Chętnie bym skorzystał, bo sam nie dam rady, ale jeśli nie to ja mogę poszukać kogoś innego.
- Tak w ogóle to ja mam na imię Gavroche. - dodałem, przypominając sobie, że jeszcze się nie przedstawiłem.
- Dobrze, tylko powiedz mi na którym piętrze mieszkasz i pod jakim znakiem. - oznajmiłam, zastanawiając się nad tym, czy aby na pewno powinnam zignorować jego słowa.
- Fumetsu... Wstań i nie zawiedź swojego gatunku. - rzekł potężny głos.
Nagle obudziłam się. Otworzyłam oczy i nerwowo się rozejrzałam. Poderwałam się na nogi i od razu podeszłam do mojego stanowiska pracy; stołu. Na nim stało naczynie z wodą uświęconą. Było to coś w stylu ceramicznej miski. Wzięłam głęboki oddech i spojrzałam na ciecz. Zaczęłam odmawiać zaklęcie "Domine Deus meus, quia veniet tragoedia praedicta. Da mihi benedictionem tempus sacerdos et filia tua, Domine." Z wody zaczęły lecieć niebieskie iskierki. Później ujrzałam w niej wilki uciekające przed ogromną falą. Cały las płonął w płomieniach. Wszędzie leżały martwe ciała wilków. Ciecz poruszyła się, a cała wizja zniknęła. Wybiegłam pędem z pracowni i pokierowałam się w stronę komnaty cesarza. Na miejscu zapukałam szybko w ogromne drzwi i czekałam na odpowiedź.
- A więc? - rzekłem obojętnie, patrząc na nią, a ta opowiedziała mi swoją wizję. Szczerze? Nawet mnie to nie ruszyło, nie drgnąłem... skoro tak ma się stać, jestem przygotowany. Wszakże na śmierć bez tej jedynej, niekoniecznie. Co ja mogę? Ona mnie nienawidzi, tak bez powodu. Nie rozumiem. Większość wader nie ma żadnego problemu i oddałaby mi się na mój rozkaz, a tamta? Myśli te zostały przerwane przez szarą samicę, która podeszła do okna.
- Czy coś możemy z tym zrobić? - zapytałem patrząc na nią.
- Jest wiele ścieżek przyszłości. Ta którą ujrzałam niekoniecznie musi się spełnić. - oznajmiłam. - W zasadzie najlepiej by było ewakuować wszystkich w miejsce znajdujące się wysoko, które nie ma za wielu drzew. Może Anguntur? - zaproponowałam.
Z tego co wiem, to były wysokie i oddalone od lasów. Niestety nigdy tam nie byłam, więc zbytnio nie mogłam stwierdzić czy tam będzie najbezpieczniej. Zestresowana oczekiwałam na odpowiedź ze strony cesarza.
- Masz rację. - odparłem, zastawiając się jeszcze nad tym. Jednak kolejne trzęsienie ziemi dało mi do zrozumienia, że musimy działać teraz.
- Straże! Zabrać wszystkich! Wyruszamy na Anguntur! - warknąłem, wychodząc z komnaty na korytarz.
Zamek nie jest bezpieczny, cegły opadają, dach się wali. Musimy znaleźć się na otwartym terenie. Zbiegłem po schodach, a tuż za mną wilki zamieszkujące górne piętra.
- Kto jest w stanie niech pomoże medykom! Straże! Zajmijcie się magami wody, muszą być bezpieczni, jednak nie narażajmy innych na ich wybuchy! - krzyczałem, bowiem w tym chaosie nie dało się rozmawiać normalnie. Wszyscy byli przerażeni, uciekali, wpadali na siebie... byleby jak najszybciej wyjść z zamku.
Gavroche
Mijał właśnie jeden z pierwszych mych dni w Arcanterze. Leżałem na posłaniu z mchu w mojej jaskini, spoglądając jednym okiem na góry oświetlone południowym słońcem przez wejście do groty. Cały ten dzień spędziłem w podobny sposób, mimo, że w sumie uwielbiam spacery o samym świcie, dzisiaj nie mogłem w ogóle się zebrać, drzemałem tylko co chwila płytkim snem, budząc się w bólu. Z początku starałem się myśleć trzeźwo i za to lenistwo i stratę chęci do życia obwiniałem rozpacz po stracie siostry, jednak ten ból i to, że w ogóle nie mogę używać mocy... To chyba coś poważniejszego. Może jestem chory? Czyżby epidemia? Westchnąłem, podnosząc się wreszcie i ignorując w ból kościach, po czym wyszedłem na zewnątrz i skierowałem się do Zamku. Racja, nie cierpię tego miejsca, innych wilków zamieszkujących krainę raczej unikam, ale teraz zdecydowanie potrzebuję pomocy medycznej. Szedłem wolno, gdyż miałem mało siły, ale w końcu dotarłem na miejsce. Wspiąłem się po schodach i zapukałem do którejś komnaty.- Czy tu mieszka medyk? - jęknąłem słabo, otwierając drewniane drzwi
W środku zastałem wilka, który na moje wejście odwrócił się gwałtownie, a jego wzrok wyrażał zdziwienie.
Nie? Źle trafiłem? Szkoda. Cóż, tak to już jest, kiedy wybiera się losowe drzwi. Przede mną jeszcze z kilkadziesiąt podobnych do przejścia zanim znajdę tą właściwą, więc tylko burknąłem ,,przepraszam'' do mieszkańca pokoju, po czym wycofałem się. Nie zdążyłem jednak zamknąć do końca drzwi, bo wilk zaraz zatrzymał mnie jakimiś słowami. W sumie nie zrozumiałem jakimi, jego głos był słaby, pewnie też cierpi na to dziwne schorzenie. Może mi nawet trochę o nim opowie, jeśli wypytam, bo na chwilę obecną nie słyszałem jeszcze nic... Ale najpierw trzeba się dowiedzieć, czego ode mnie chciał. Ponownie wszedłem do pokoju, przybierając pytający wyraz twarzy.
***
Tęcza unosiła się przed dłuższy czas, jednak nic poza tym się nie działo. Wszystko nastawało bardzo spokojnie, jednak wilki wiedziały, że zaraz coś się stanie... Był już czas przed zachodem, a niebo zaczęło zmieniać się i tym razem było całe... czerwone. Wiadomo, że to nie wróży niczego dobrego. Na niebie zaczęły tworzyć się złote kręgi, a ziemia zatrzęsła się.
Co z naszą kapłanką? Nie przewidziała tego? Miejmy nadzieję, że teraz się porozumiewa z istotą oświeconą i prosi go o wybaczenie za nas wszystkich. Mieszkańcy potrzebują przewodnika modlitwy.
Szary wilk, który zemdlał nadal się nie obudził. Co się z nim dzieje? Medycy nie dają sobie rady, za dużo potrzebujących. Nigdy nie doświadczyli czegoś takiego, jednak jeśli przeżyją... będą przygotowani. Magowie powietrza nie mają się dobrze, mdleją w najmniej odpowiednich momentach. Co gorsze, trudno ich ocucić.
Kiedy Aria zamierzała odpowiedzieć magowi wody, ten wybuchł wrzątkiem, a wadera została bardzo poparzona. Jednak to nie jest najgorsze, bowiem szara zaraz po tym straciła przytomność. Biedny Ethen próbował jej pomóc, jednak sam nie kontrolował swoich poczynań. Wszędzie było mnóstwo wody, to zimnej, to gorącej, a nawet i lód się znalazł. Może lepiej wyjść z zamku, nie sądzisz?
Rudy basior, cesarz całej krainy czuje się dobrze. Magowie ognia nie odczuwają tych zdarzeń tak bardzo.
Z magiem ziemi nie było aż tak źle... do czasu. Niestety, ale wszedł do komnaty maga wody, który także przestał kontrolować to co robi. Zaczęło się od niezrozumiałego bełkotu, kończąc na gejzerze. Gavroche nie rozumiejąc wilka, podszedł bliżej by go usłyszeć i wtedy właśnie dostał wrzątkiem prosto w pysk. Komnata została całkowicie wyczyszczona ze wszystkich przedmiotów, jak i samego gościa, który teraz znalazł się na korytarzu. Niestety, ale poparzone ciało przestało być teraz problemem, bowiem mag ziemi dostał silnego bólu głowy. Czuł się jakby tysiące igieł wbijało mu się w głowę, a do tego dochodził ten pisk. Skąd? Nie wiadomo... może sam go sobie wymyślił?
Foxy
Spacerując po zamku mogłam zauważyć wiele dziwnych zdarzeń. Wilki nie były w najlepszej kondycji, a ja? Czułam się całkiem dobrze. Zresztą nawet cesarz mówił o tym, że magom ognia nic takiego się nie stanie. Moce jedynie zanikły, jednak na pewno mi to przejdzie. Jak już wszystko się wyjaśni to wrócą. Prawda?Nagle usłyszałam hałas, a po chwili drzwi jednej komnaty zostały wyrwane, przedmioty wyrzucone na korytarz, w tym jeden wilk. Cóż, biedny nie wiedział, że teraz z magami wody lepiej się nie zadawać. Zresztą co ten mag tutaj w ogóle robi? Wszyscy mieli zjawić się na plaży.
Podeszłam do brązowego basiora by zobaczyć czy wszystko z nim w porządku.
- Wszystko dobrze, bo nie wyglądasz? - zapytałam, w sumie to retorycznie.
- Zaprowadzić Cię do medyka? - widząc oparzenia też było to pytanie retoryczne, jednak wolę się upewnić czy na pewno chce pomocy. Mieszkając tutaj kilka lat wiem, że nie każdy z tego korzysta. Niektórzy wolą umrzeć niż skorzystać z propozycji.
Gavroche
Zamknąłem odruchowo oczy i w jednej sekundzie poczułem, że lecę... Najpierw przez cały pokój, potem prosto na drewniane drzwi, które pod siłą nacisku wyleciały z zawiasów i opadły na podłogę w korytarzu, gdzie i ja skończyłem. Taki lot może się nawet wydawać fajny, gdyby nie to, że... Aah! Pierwszy raz w życiu czułem taki okropny ból. Przez litry wrzącej wody z tego okropnego gejzeru, którym, pewnie zresztą przypadkowo zaatakował mnie mieszkaniec komnaty czułem, jakby płonęła mi twarz, nie mogłem otworzyć otworzyć oczu, które chyba głównie ucierpiały w wypadku. Naraz zacząłem krzyczeć z bólu, ale przerwała mi to natychmiast jakaś wadera, widocznie właśnie tędy przechodziła. Poznałem jej płeć po głosie, jednak przez ból rozsadzający czaszkę nie mogłem zrozumieć dokładnie jej słów, ale kiedy tylko błysnął mi wyraz ,,medyk'', powiedział błagalnie:- Proszę.
Foxy
Przyglądając mu się uważniej mogłam zauważyć, że dostał naprawdę mocno. Co jak co, ale straże powinni pilnować bezpieczeństwa, a nie pozwalać tak każdemu na rozmowę z magami wody. Ciekawe jaki żywioł posiada ten wilk. Nie chciałabym dostać od niego wrzątkiem czy jakimś wirem powietrza, chociaż w sumie... magowie ziemi i powietrza nie są groźni. Co najwyżej mi tu umrze, czy coś. - Chodź za mną. - powiedziałam spokojnie, po czym podstawiłam mu mój ogon przed nosem.
- Złap za ogon. - dodałam, a wilk zrobił to co mu kazałam. Jeśli dostał w pysk to nie wiele widzi.
Sala medyczna znajdowała się na parterze, po przeciwnej stronie zamku niż biblioteka czy sala tronowa. Zeszliśmy po schodach z pierwszego piętra i po paru minutach byliśmy na miejscu. Nie odzywałam się do niego przez ten czas. Coś mi się zdaje, że nawet nie chciałby rozmawiać.
Medycy od razu podeszli do wilka i zaprowadzili na jedno z posłań. Przyglądając się chwilę, zapytałam jednego z nich, czy brązowy z tego wyjdzie, na co ten odpowiedział, że nie muszę się o chłopaka martwić, bo jest w dobrych rękach. Nie wiedząc dlaczego, nie odpowiedziałam tylko skinęłam głową i zamierzałam odejść.
Gavroche
Obudziłem się z totalną pustką w głowie i... przed oczami. Czyżbym... oślepł?! Moje serce zabiło szybciej, podniosłem łapy do oczu i wtedy wyczułem, że są czymś związane. W panice zdrapywałem materiał, a kiedy opadł, moje oczy zakuły, a cały widok był bardzo rozmazany. Może ten opatrunek powinien tam zostać? Za pomocą mojej telekinezy wrócił na miejsce. Oczywiście zaraz wszystkie wspomnienia z ostatnich... godzin, a może i dni, czyli z tej całej akcji z poparzeniem zaraz do mnie powróciły. Nic nie widziałem, skóra na twarzy mnie piekła, ale chyba było okej. Pomyślałem, że muszę być teraz w sali medycznej, wyczułem pod sobą posłanie.- Czy ktoś tutaj jest? - spytałem ochrypłym głosem, a gardło momentalnie mnie zabolało
Pytanie było w sumie retoryczne, bo słyszałem kroki i rozmowy w tym dużym, jak sądziłem, pomieszczeniu. Rzeczywiście, zaraz podeszła do mnie jakaś wadera, która wyjaśniła, że jest medyczką. Spytała, czy może mi w czymś pomóc, a ja spytałem o samicę, która, jak pamiętałem, mnie tutaj zabrała. Okazało się, że medyczka ją zna, powiedziała mi, że nazywa się ona Foxy i mieszka w tym zamku. Na moją prośbę podała mi nawet drogę do jej komnaty. Super. Podziękowałem, po czym podniosłem się z miejsca i korzystając z pozostałych mi zmysłów, wyszedłem z sali. Rozmówczyni mnie nie zatrzymywała, co mogło znaczyć, że nic mi już chyba nic nie grozi. Wolnym krokiem ruszyłem wzdłuż korytarza, obmacując wszystkie drzwi, a kiedy odliczyłem do tych, za którymi miała mieszkać moja wybawczyni, zapukałem. Chciałem jej podziękować, a przy okazji wypytać o tego maga wody, który mnie poparzył.
Foxy
Nie wiem co się ostatnio ze mną dzieje, jednak moje zachowanie jest... inne. Dlaczego nie dążę do sali tronowej, do tronu? Zajmuję głowę nic nie wartymi wilkami. To nie dobrze Foxy, nie dobrze. Musisz pokazać rodzicom, że nie mieli racji i że stać Cię na coś dobrego. Stać Cię na bycie cesarzową. Jednak cesarz ugania się za tą szarą suką... muszę im przeszkodzić. Wymyślę coś, a teraz mam do tego idealną okazję. Tylko magowie ognia czują się dobrze, czyli ja i on. Wtem moje myśli odeszły w eter, bowiem ktoś zapukał do mych drzwi. Wypowiedziałam odpowiednie słowa i ku mojemu zdziwieniu zastałam przed nimi brązowego basiora z bandażem na pysku. Cudnie... co ten kaleka tu robi? Pfe.
- Cześć? - zapytałam niepewnie.
- Pomyliłeś komnaty? Może Ci pomóc? - dodałam po chwili, wstając z posłania i kierując się ku samcowi.
- Powiedz mi tylko gdzie mieszkasz to cię zaprowadzę. - powiedziałam łagodnym i miłym tonem głosu, tak jakby rzeczywiście mnie to ruszało.
Gavroche
- Nie, bo ja tylko chciałem... - zawahałem się nieco, kiedy wyczułem w jej głosie, że niezbyt ją pewnie interesuje moja osoba. Przez chwilę poważnie zastanawiałem się czy nie uciec, ale po chwili milczenia wziąłem się w garść.- Po pierwsze, chciałem ci tylko podziękować za pomoc. Już się czuję lepiej. - powiedziałem
Wadera mruknęła coś obojętnie, usłyszałem też skrzypienie drzwi, co mogło znaczyć, że już je zamyka, ale w ostatniej chwili krzyknąłem:
- Zaczekaj!
Ruda posłuchała.
- Czy wiesz może, co się stało z tamtym magiem wody? On tak... wybuchł. No i z moją magią też ostatnio dzieją się takie dziwne rzeczy. Ja tu jestem nowy, ale czy wy... wiecie co się dzieje, i jak temu zaradzić? - spytałem
Foxy
On przyszedł do mnie? Tak specjalnie? Tylko i wyłącznie po to, by mi podziękować? Rozmyślając nad tym nieco bardziej to tak, to jest słodkie. Nie, nie, nie... nie zapominaj Foxy, że jesteś tu po coś, a ten wilk jest nikim. - To świetnie. Mam nadzieję, że wkrótce wyzdrowiejesz. - oznajmiłam, chociaż nie było w tym szczególnych emocji. Wilk chyba to wyczuł... tak mi się zdawało.
Miałam już zamykać drzwi, kiedy basior krzyknął bym poczekała. No w sumie czemu miałabym go wyganiać? I tak nic nie robię. Chociaż dla bezpieczeństwa nie powinnam teraz nikogo wpuszczać. A co jeśli i on jest magiem wody? Ci są ostatnio bardzo agresywni.
- Jesteś magiem wody? Jeśli tak to odejdź teraz, bo nie zamierzam skończyć jak ty. - powiedziałam, przyglądając się mu uważniej. Wilk tylko pokiwał głową, że nie ma nic wspólnego z morzem. Cóż, z magiem powietrza czy ziemi dam sobie radę.
- To dobrze. Usiądź sobie. - wskazałam na wolną poduszkę.
- Ostatnio było zebranie w tej sprawie, ale jako iż jesteś nowy to pewnie nic nie wiesz. - obejrzałam go od góry do dołu.
- Wydarzenia w krainie są spowodowane odległością księżyca. Magowie wody jako wilki czerpiące energię z tego ciała niebieskiego są w szczególności narażone. Nie kontrolują swoich mocy ani też tej energii, która do nich napływa. Mówią w niezrozumiałych językach, mają wizje, ataki agresji i tak dalej. Ja jestem magiem ognia i energię czerpię z Aeternusa, ale słońce jest teraz przysłonięte, więc no cóż... - zamyśliłam się chwilę.
- Nie posiadam mocy na chwilę obecną. Akurat to dobrze, bo przykładowo magowie ziemi czy powietrza przesiadują w szpitalu. Zapaście magiczne to u nich codzienność. - mówiąc do niego, cały czas się poruszałam, tak jakby gestykulacja. A to podeszłam do okna i wskazałam niebo, a to wskazałam na łapy. Kiedy skończyłam usiadłam. Dziwnie się czułam w jego towarzystwie, tak jakby energia chciała mi coś powiedzieć. Może powinnam się udać do kapłanki? Powróżyłaby trochę...
Gavroche
- Ale przecież musi być jakieś wyjście. Przecież zawsze jest. Musimy na przykład... Chodźmy może do Biblioteki. Albo... porozmawiajmy z jakimś wilkiem wody. Mówiłaś, że miewają wizje. Może z nimi porozmawiajmy. Chociaż nie, to niebezpieczne. Z kapłanką będzie bezpieczniej, może nawet uda jej się porozumieć z samym Arcanusem, jeśli się skupi. A jeśli nie, to chociaż z duchami. Może trzeba zebrać razem te znaki na niebie. - naraz się niezwykle rozgadałem i zacząłem wymyślać tysiące potencjalnych rozwiązańW sumie nie wiedziałem dlaczego tak bardzo chciałem coś zrobić, czy dlatego, że bałem się o swój los? Martwiło mnie jednak to, że w zachowaniu wadery nie widziałem żadnego zapału do roboty i chyba ta nie zechce mi pomóc...
Foxy
Spojrzałam na niego i westchnęłam. Po co on chce cokolwiek robić? To jest jak walka żywiołaków wody na Terribilis, są takie same, mają takie same umiejętności, moc, wytrzymałość... to jedna i ta sama woda. Jak mogą siebie skrzywdzić? A no nie mogą... chociaż nie. On może jedynie zginąć w porównaniu do naszego bóstwa. Arcanus może zrobić wszystko, a ten brązowy, niczego nieświadomy basiorek... po prostu umrze jeśli mu się sprzeciwi. Każdy kto chciał coś zrobić, umarł. Przynajmniej ja wychodzę z takiego założenia. Pokiwałam głową, po czym spojrzałam na niego jeszcze raz. - Czy ty siebie słyszysz? - zapytałam, oczywiście było to pytanie retoryczne.
- Chcesz sprzeciwiać się bóstwu? Jedynym rozsądnym zajęciem jakim możesz teraz zrobić jest modlitwa. - oczywiście powiedziałam to z lekką kpiną, gdyż ja jakoś w tego całego boga nie wierzę. Wymyślili sobie i zwalają winę na niego. Czy widział ktoś kiedyś Arcanusa naprawdę? Nie, nikt nie widział. To już jest chyba wystarczający powód by w niego nie wierzyć, prawda?
- Ja myślę, że będą jeszcze ze dwa trzęsienia ziemi, jakieś tornado czy tsunami, a potem po prostu będziemy musieli wszystko odbudowywać. Księżyc jest związany z wodą, więc... - zamyśliłam się trochę - przygotuj się, bo zmokniesz. - uśmiechnęłam się do niego, całkowicie nie przejmując się tym zdarzeniem. Umrę? No trudno. Dzisiaj nie mam ochoty by cokolwiek robić.
Gavroche
Westchnąłem z rezygnacją. Może i wadera miała rację? Sam pewnie nic nie znaczę i niczego nie zrobię. Chyba na razie pójdę za jej radą, zacznę myśleć realistycznie, zamknę się w swoim mieszkanku i przeczekam najgorsze. Skoro mówi, że to nic takiego.- Jak uważasz. - powiedziałem, ostrożnie schodząc z posłania. - Dzięki za rozmowę, naprawdę było mi miło. Chyba wrócę już do siebie, do jaskini, trochę odpocznę.
Ta... tylko że droga powrotna na ten teren, który zamieszkuję jest dosyć daleka, a ja przecież niczego nie widzę - ponownie dotknąłem oczu przewiązanych opatrunkiem. Chyba nie mam innej opcji, niż...
- Słuchaj, wtedy jak proponowałaś... - ciężko mi się to mówiło, bo wadera ta mnie dosyć onieśmielała, w dodatku nie chciałem się narzucać. - Czy mogłabyś... Mówiłaś, że możesz mnie zaprowadzić. Chętnie bym skorzystał, bo sam nie dam rady, ale jeśli nie to ja mogę poszukać kogoś innego.
- Tak w ogóle to ja mam na imię Gavroche. - dodałem, przypominając sobie, że jeszcze się nie przedstawiłem.
Foxy
Kiedy usłyszałam, że wilk mieszka w jakieś jaskini zaczęłam się zastanawiać czy on się aby na pewno dobrze czuje? Dlaczego na komnatę mówi "jaskinia"? A co jeśli on rzeczywiście mieszka w jaskini? To by było dość dziwne i niepokojące. Hmm... lepiej zleję tą sprawę i przyjmę pierwszą wersję moich rozmyślań. Najwyżej wilk wyprowadzi mnie z błędu, którego chcę żeby nie było. W tych czasach samo mieszkanie w wiosce jest dość wieśniackie. Oni tam nic nie mają... Czemu się nie przeprowadzą do zamku? Ehh, kto wie co im tam siedzi w głowie.- Dobrze, tylko powiedz mi na którym piętrze mieszkasz i pod jakim znakiem. - oznajmiłam, zastanawiając się nad tym, czy aby na pewno powinnam zignorować jego słowa.
Fumetsu
Leżałam w swojej pracowni. Nie czułam nic. Nawet zimna bijącego od marmurowej posadzki. Byłam dosłownie sparaliżowana. Nie umiałam się ruszyć. Godziny mijały i mijały... Wiedziałam, że na zewnątrz wilki liczyły na mnie. Co chwila jakieś pukały do drzwi tego pomieszczenia. Jednak później wszystko umilkło. Myślałam, że umarłam, lecz czy tak wygląda życie pośmiertne? Samotna dusza w czarnej nicości? Nagle ujrzałam małe światełko. W tym samym momencie zauważyłam, że mam swoje ciało, lecz bardziej przezroczyste. Mogłam się ruszać! Wykorzystałam to i zaczęłam biec w stronę źródła światła. Niestety ono po chwili zgasło, a ja ponownie straciłam zdolność ruszania się. Jednak zaraz po tym przede mną pojawił się duży, szary wilk. Był dwa razy większy od przeciętnego przedstawiciela mojego gatunku. - Fumetsu... Wstań i nie zawiedź swojego gatunku. - rzekł potężny głos.
Nagle obudziłam się. Otworzyłam oczy i nerwowo się rozejrzałam. Poderwałam się na nogi i od razu podeszłam do mojego stanowiska pracy; stołu. Na nim stało naczynie z wodą uświęconą. Było to coś w stylu ceramicznej miski. Wzięłam głęboki oddech i spojrzałam na ciecz. Zaczęłam odmawiać zaklęcie "Domine Deus meus, quia veniet tragoedia praedicta. Da mihi benedictionem tempus sacerdos et filia tua, Domine." Z wody zaczęły lecieć niebieskie iskierki. Później ujrzałam w niej wilki uciekające przed ogromną falą. Cały las płonął w płomieniach. Wszędzie leżały martwe ciała wilków. Ciecz poruszyła się, a cała wizja zniknęła. Wybiegłam pędem z pracowni i pokierowałam się w stronę komnaty cesarza. Na miejscu zapukałam szybko w ogromne drzwi i czekałam na odpowiedź.
Red Rose
Byłem wściekły i jednocześnie smutny. To dziwne i niezrozumiałe dla mnie. Może powinienem iść się leczyć? A może Ikelos by coś poczarował i byłoby tak jak dawniej? Co się ze mną dzieje?! - krzyczałem w myślach, aż nagle ktoś zapukał do mojej komnaty. Zaprosiłem tą nędzną duszę do środka, którą okazała się kapłanka. Wyglądała na przerażoną... a może mi się tylko tak wydaje? W środku sam jestem przerażony, jednak nie tym, że zaraz moje królestwo zniknie z powierzchni ziemi, jednak tym... że ja zniknę, bez niej. - A więc? - rzekłem obojętnie, patrząc na nią, a ta opowiedziała mi swoją wizję. Szczerze? Nawet mnie to nie ruszyło, nie drgnąłem... skoro tak ma się stać, jestem przygotowany. Wszakże na śmierć bez tej jedynej, niekoniecznie. Co ja mogę? Ona mnie nienawidzi, tak bez powodu. Nie rozumiem. Większość wader nie ma żadnego problemu i oddałaby mi się na mój rozkaz, a tamta? Myśli te zostały przerwane przez szarą samicę, która podeszła do okna.
- Czy coś możemy z tym zrobić? - zapytałem patrząc na nią.
Fumetsu
Cesarz zadał mi pytanie. Zastanowiłam się chwilę, po czym uznałam, iż wizje, które widzę, to tylko jedna ze ścieżek przyszłości. Równie dobrze żaden z tych kataklizmów może się nie spełnić. Odwróciłam się w stronę basiora.- Jest wiele ścieżek przyszłości. Ta którą ujrzałam niekoniecznie musi się spełnić. - oznajmiłam. - W zasadzie najlepiej by było ewakuować wszystkich w miejsce znajdujące się wysoko, które nie ma za wielu drzew. Może Anguntur? - zaproponowałam.
Z tego co wiem, to były wysokie i oddalone od lasów. Niestety nigdy tam nie byłam, więc zbytnio nie mogłam stwierdzić czy tam będzie najbezpieczniej. Zestresowana oczekiwałam na odpowiedź ze strony cesarza.
Red Rose
Zastawiałem się nad jej propozycją, bowiem to miejsce nie jest za bardzo bezpieczne. Mgła jest tam strasznie gęsta i w dodatku te mgliste potwory. Wieczorem większość wilków byłaby martwa. Co do samych drzew, to rzeczywiście ich nie ma tak wiele, ale byśmy musieli dostać się na szczyty, gdzie jeszcze nikt nie był. Niżej nie ma co przesiadywać, bo skoro lasy mają spłonąć to te mroczne iglaki nie dałyby nam schronienia. - Masz rację. - odparłem, zastawiając się jeszcze nad tym. Jednak kolejne trzęsienie ziemi dało mi do zrozumienia, że musimy działać teraz.
- Straże! Zabrać wszystkich! Wyruszamy na Anguntur! - warknąłem, wychodząc z komnaty na korytarz.
Zamek nie jest bezpieczny, cegły opadają, dach się wali. Musimy znaleźć się na otwartym terenie. Zbiegłem po schodach, a tuż za mną wilki zamieszkujące górne piętra.
- Kto jest w stanie niech pomoże medykom! Straże! Zajmijcie się magami wody, muszą być bezpieczni, jednak nie narażajmy innych na ich wybuchy! - krzyczałem, bowiem w tym chaosie nie dało się rozmawiać normalnie. Wszyscy byli przerażeni, uciekali, wpadali na siebie... byleby jak najszybciej wyjść z zamku.
***
O zachodzie słońca słowa kapłanki zaczęły się urzeczywistniać. Katastrofa rozpoczęła się od trzęsień ziemi, by zburzyć zamek i domki w wiosce. Wilki, które nie uciekły na czas zostały przygniecione przez kamienie, cegły i wszelkie pozostałości po budowlach. Na niebie pojawiły się burzowe chmury, a po chwili słuchać było niebiańskie strzały. Czy to Arcanus miota w nas piorunami? Trach! Jedno drzewo zostało podpalone. Trach! Następne! Jednak to chyba za mało, bowiem powietrze zaczęło unosić ruiny zamczyska prosto do ognistego wiru. Trąba powietrzna, która porwała ogień przemieniła się w narzędzie szybkiej zagłady.
Sytuacja w wiosce też nie zbyt kolorowa. Stąd już było widać jak wielka fala z morza przybywa. Kilometry to nie przeszkoda, zmyje was wszystkich w mgnieniu oka.
Uciekajcie moje dzieci, niech fałszywi odejdą! Kto nie wierzy w me istnienie, niech polegnie tu i teraz. Kto mi hołdu dziś nie odda, zginie w mękach mej mocy.
Sytuacja w wiosce też nie zbyt kolorowa. Stąd już było widać jak wielka fala z morza przybywa. Kilometry to nie przeszkoda, zmyje was wszystkich w mgnieniu oka.
Uciekajcie moje dzieci, niech fałszywi odejdą! Kto nie wierzy w me istnienie, niech polegnie tu i teraz. Kto mi hołdu dziś nie odda, zginie w mękach mej mocy.
Aria
Już od godziny wielka grupa ocalałych wilków podróżowała na szczyty Anguntur, a ja razem z nią. Niestety każdy krok sprawiał mi wielki ból, lecz musiałam to przetrwać. Ogółem to plan był taki, żeby schować się gdzieś w górach. Tak właściwie to już pogodziłam się z tym, iż cała fauna oraz flora Arcanterry może wyginąć. Biegliśmy w rozsypce. Czasami szliśmy pod górkę, a czasami na dół. Na przodzie "watahy" znajdował się cesarz wraz ze strażnikami. Ja byłam na końcu i ledwo co doganiałam grupę. Żaden wilk nie obchodził się losem swojego pobratymca. Wyjątkiem były matki ze szczeniętami. Nagle usłyszałam za sobą trzask. Obejrzałam się za siebie. W oddali zauważyłam coś przerażającego, a mianowicie była to gigantycznych rozmiarów trąba powietrzna. Nigdy jeszcze takiej nie widziałam. Instynktownie przyspieszyłam, nie zwracając uwagi na ból towarzyszący mi przy tym. W zasadzie starałam się go ignorować, lecz nie zawsze wychodziło mi to. Dzięki mojemu tempie dotarłam prawie na początek. Niestety ktoś wpadł na mnie i oboje przewróciliśmy się.
Olethros
Nie wychodziłem z Miejsca. Na dworze, w Glacies trwała wichura. Z resztą nawet jakby ustała to i tak bym nie wyszedł. Leżę tylko skulony w kącie. Ból ogłusza mi zmysły, wiem tylko, że szybko nadchodzi mój koniec. Zapadnę w śpiączkę i ojciec oraz matka mnie należycie ukażą. Mijały minuty i godziny a śnieżyca nie zakończyła się. Coś pchnęło mnie na przód i doczołgałem się do wyjścia z groty. Spojrzałem w górę wzrokiem przebijając śnieg. Nad Zamkiem zawisło tornado, które wchłonęło za sobą jego szczątki i ogień. I brnęło naprzód. Moim pierwszym postanowieniem było wrócić do groty i czekać na śmierć. Jednak bóstwa chciały z jakiegoś powodu inaczej. Swoją niewidzialną ręką pchnęły mnie ku wyjściu, bym się ratował. Dlaczego? Czyż nie zasłużyłem na karę? A może śmierć w ognistym tornadzie była mi przeznaczona? Kładąc uszy po sobie wyszedłem z Miejsca. Gorąc dotarł aż tutaj i śnieg zaczął topnieć. Pobiegłem na oślep, pozwalając się prowadzić ojcu i nie zważając na ból. Z zachwytem zauważyłem, że latające szczątki nie robią mi krzywdy i dotrę to bezpiecznego miejsca zanim pochłonie mnie tornado. Mój ojcze... Ukarzam i kłonię się przed tobą. Czemuś pozwolił mi żyć? Czemuś wyzwolił mnie od wszelkiego niebezpieczeństwa?
Minęła godzina szaleńczego pędu. Znalazłem się w grupie ocalałych wilków. Zmierzamy do Arguntur. Pamiętam jak zszedłem z nich do Arcanterry. Czy mój ojciec pragnie bym wrócił?
Szedłem szybko a jedynym mankamentem tego wszystkiego było, że przede mną wlokła się ta ociężała od żarcia i leżenia świnia. To ja powinienem iść na czele. Sam. I wieść ich do oświecenia. Dlatego postanowiłem się przepchnąć, gdy ktoś się we mnie wbił i upadliśmy. Spojrzałem nań ze wściekłością i ujrzałem iż to Aria. Zwróciłem się do niej z planem nawrócenia jej. Bo czyż nie Chars, Selene i Hekate nas uratowali? Jedynych "poganów" w tej grupie ślepców?
Minęła godzina szaleńczego pędu. Znalazłem się w grupie ocalałych wilków. Zmierzamy do Arguntur. Pamiętam jak zszedłem z nich do Arcanterry. Czy mój ojciec pragnie bym wrócił?
Szedłem szybko a jedynym mankamentem tego wszystkiego było, że przede mną wlokła się ta ociężała od żarcia i leżenia świnia. To ja powinienem iść na czele. Sam. I wieść ich do oświecenia. Dlatego postanowiłem się przepchnąć, gdy ktoś się we mnie wbił i upadliśmy. Spojrzałem nań ze wściekłością i ujrzałem iż to Aria. Zwróciłem się do niej z planem nawrócenia jej. Bo czyż nie Chars, Selene i Hekate nas uratowali? Jedynych "poganów" w tej grupie ślepców?
Foxy
Nim wilk zdążył mi odpowiedzieć na korytarzu rozległ się krzyk, a następnie ujrzeliśmy mieszkańców uciekających w panice. Straż krzyczała by uciekać z budynku, bowiem walił on się, a ci którzy mogą niech ratują rannych. Cóż, Gavroche ranny był, więc chyba zaliczą mi to jako bohaterski czyn. Na podłodze zauważyłam szalik jednego z uciekinierów, więc szybko wzięłam go w zęby i założyłam brązowemu basiorowi na szyję.
- Jestem przy tobie. Teraz mi się nie zgubisz. - powiedziałam czule w jego kierunku, by się nie martwił. Miał bandaż na pysku, więc musiał być przerażony, nie widząc co się dzieje. Następnie ruszyłam razem z innymi. Z tego co udało mi się usłyszeć... kierowaliśmy się na Anguntur.
Szliśmy w środku rzeki wilków, a wszędzie słychać było szepty. Odwróciłam się za siebie i ujrzałam ogromne, ogniste tornado. Cóż, dalibyśmy sobie z nim radę, gdyby nie brak mocy. Spojrzałam na mojego towarzysza, który widocznie był wystraszony tym wszystkim tak bardzo, że nie odezwał się ani słowem od tamtego momentu. Wcześniej miałam w głowie tylko to, by nie puścić szalika i by uciec, jednak teraz dotarło do mnie pytanie "Co z nami będzie?".
- Jestem przy tobie. Teraz mi się nie zgubisz. - powiedziałam czule w jego kierunku, by się nie martwił. Miał bandaż na pysku, więc musiał być przerażony, nie widząc co się dzieje. Następnie ruszyłam razem z innymi. Z tego co udało mi się usłyszeć... kierowaliśmy się na Anguntur.
Szliśmy w środku rzeki wilków, a wszędzie słychać było szepty. Odwróciłam się za siebie i ujrzałam ogromne, ogniste tornado. Cóż, dalibyśmy sobie z nim radę, gdyby nie brak mocy. Spojrzałam na mojego towarzysza, który widocznie był wystraszony tym wszystkim tak bardzo, że nie odezwał się ani słowem od tamtego momentu. Wcześniej miałam w głowie tylko to, by nie puścić szalika i by uciec, jednak teraz dotarło do mnie pytanie "Co z nami będzie?".
Ikelos
Ocknąłem się na noszach, poza terenami zamku. Niebo było czerwone. Czy to już czas? Czy może już po wszystkim? Gdzie wszyscy idą? Co się ze mną działo? Nie wiem. Tyle pytań, a ja słyszałem jedynie szepty. Było ich tyle, że przemieniły się w szelest, z którego niczego dowiedzieć się nie dało. Spojrzałem na dwa wilki obok mnie. Miały na sobie uprząż, a ja leżałem na czerwonej tkaninie. Niosły mnie, ale gdzie? Nie mówiły nic, nie spoglądały na mnie. Nie miałem siły, by zwrócić na siebie uwagę. Zamknąłem oczy, z nadzieją, że kiedy je otworzę to wszystko... zniknie. Niech będzie snem, koszmarem, czymkolwiek... byle nie realnym.
Aria
Szybko wstałam i otrzepałam się. Okazało się, iż wilk, na którego wpadłam, to był Olethros. Początkowo wzrok czarnego basiora był zły, lecz o dziwo po chwili złagodniał. Samiec również wstał. Ponownie zaczęliśmy iść, nie odzywając się do siebie. W zasadzie wśród wilków słychać było tylko szepty. Wyczuwalna była napięta atmosfera. Nikt nie wiedział czy przeżyje. Los każdego z nas został już osądzony. Tylko do stworzyciela należy decyzja czy będziemy wieść w dalszym ciągu życie, czy może odejdziemy z tego świata już dzisiaj. W powietrzu unosił się strach przed zagładą. Nagle tłum zatrzymał się. Niestety nie wiedziałam dlaczego. Próbowałam coś dostrzec, lecz to było na nic. Szepty zamieniły się w głośnie, lecz zarazem nerwowe rozmowy. Czekałam aż ktoś wytłumaczy co się dzieje.
Red Rose
Zbliżaliśmy się już do wejścia na mgliste tereny. "Wejdź we mgłę, a zginiesz", tak o tym terenie mówili. Wahałem się, bowiem nie byłem tutaj wcześniej. Wilki zatrzymały się, dokładnie obserwując moją reakcję. Spojrzałem na strażników, po czym skinąłem łbem, by mogli iść przodem. Magowie wody załatwiliby sprawę z mgłą, jednak teraz byli zbyt niebezpieczni. Musieliśmy działać sami, na oślep. Będąc już całkiem wysoko, spojrzałem się za siebie.
- Szukajcie jaskiń!- Niech każdy się skryje! - krzyknąłem do wszystkich, szukając wzrokiem mojej słodkiej kruszynki. Znalazłem... nie była sama. Widok ten sprawił, że me wargi podniosły się, ukazując innym śnieżnobiałe kły. Jak ona mogła wybrać kogoś takiego...
- Szukajcie jaskiń!- Niech każdy się skryje! - krzyknąłem do wszystkich, szukając wzrokiem mojej słodkiej kruszynki. Znalazłem... nie była sama. Widok ten sprawił, że me wargi podniosły się, ukazując innym śnieżnobiałe kły. Jak ona mogła wybrać kogoś takiego...
Foxy
Zatrzymaliśmy się, jednak nie mogłam nic dostrzec. Z szeptów wynikało, że jesteśmy już prawie na miejscu, a cesarz wahał się nad tym, czy mamy wejść we mgłę. Po krótszej chwili ruszyliśmy dalej. Mgła była coraz gęstsza, aż w końcu jedyne co widziałam to ogon wilków idących przede mną. Trochę tu strasznie... nic nie widać, słychać krzyki, warczenie, stukot kopyt, łamanie gałęzi, przynajmniej myślałam, że są to gałęzie. Przez chwile rozmyślałam też nad tym, czy właśnie tak czuje się brązowy basior, który milczy od dłuższego czasu.
Ikelos
Nie wiedziałem o czym myśleć, przy przestać czuć niepokój. Nie mogłem nic zrobić, moje ciało byłoby tak jakby sparaliżowane. Co jeśli to ja pierwszy zginę? Co gorsze, co jeśli moi towarzysze mnie zostawią, chroniąc siebie? Nie, nie, nie... nie myśl o tym Ikelos. Nie jesteś sam, a przynajmniej udawaj, że nie jesteś. Jeszcze zanim weszliśmy we mgłę, dostrzegłem parę wilków... zakochanych i przerażonych. On jednak mówił jej, że będzie dobrze, obiecał, że jej nie zostawi, że ją ochroni. Piękny widok i cudowne słowa. Oni mają po co żyć, ja nie koniecznie. Arcanus byłby nie sprawiedliwy, jeśli zabiłby ich, a mnie uratował.
Kiedy mgła zawładnęła otaczającym mnie światem, zamknąłem oczy. Po cóż mam patrzeć, kiedy nie widzę nic... jedynie cienie ogromnych zwierząt latających. Niebo? Tu nie ma nieba.
Kiedy mgła zawładnęła otaczającym mnie światem, zamknąłem oczy. Po cóż mam patrzeć, kiedy nie widzę nic... jedynie cienie ogromnych zwierząt latających. Niebo? Tu nie ma nieba.
Aria
Tłum po chwili ponownie ruszył, gdy cesarz kazał nam znaleźć jakieś schronienie. Myślałam, iż to będzie łatwe, jednak zaraz pojawił się problem. Miałam na myśli mgłę, która skutecznie zmniejszyła moje pole widzenia do dwóch metrów. Czułam, że nie jestem sama, ponieważ ktoś obok mnie szedł. Był to znajomy zapach, lecz na pewno nie Olethrosa. Kto to mógł być? Później nad tym pomyślę, o ile to "później" nadejdzie. Po parunastu minutach w końcu udało mi się znaleźć średnich rozmiarów grotę. Spokojnie pomieściłyby się tu cztery wilki. Ułożyłam się pod tylną ścianą pieczary. Miałam nadzieję, iż tu jest bezpieczne. Nagle jednak zdałam sobie sprawę, że jakiś wilk wszedł do środka. Od razu rozpoznałam jego futro. Red Rose.
Red Rose
W sumie to czemu miałbym za nimi nie iść? Doskonale znam jej zapach, więc łatwo ją odnalazłem... co lepsze, była sama, w jaskini. Może w końcu się do mnie przekona? Nie będzie sama przy naszym końcu świata, a kto wie, może z przerażenia powie mi coś miłego. Będzie miło, na pewno.
- W końcu Cię znalazłem, kwiatuszku. - powiedziałem wchodząc do jaskini, chociaż jeszcze za bardzo nie widziałem mojej wybranki. Dopiero potem, kiedy mgła została na zewnątrz, ukazała mi się moja ślicznotka.
- Jak się czujesz? - zapytałem, mając nadzieję, że już się na mnie nie gniewa.
- W końcu Cię znalazłem, kwiatuszku. - powiedziałem wchodząc do jaskini, chociaż jeszcze za bardzo nie widziałem mojej wybranki. Dopiero potem, kiedy mgła została na zewnątrz, ukazała mi się moja ślicznotka.
- Jak się czujesz? - zapytałem, mając nadzieję, że już się na mnie nie gniewa.
Aria
Basior zapewne znalazł mnie po zapachu. Czy on nie może zrozumieć, że jak się nie zmieni to go nawet nie polubię? Myślałam, iż samce są mądrzejsze.
- Eh... - westchnęłam. - Akurat z tobą muszę dzielić pewnie ostatnie chwile mojego życia. - powiedziałam w zasadzie sama do siebie.
Spojrzałam mu prosto w oczy. Nie widziałam w nich szczególnej radości.
- Chodź. Tu pod ścianą jest bezpieczniej. - dodałam po długim czasie, z lekką troską w głosie.
Może będę dla niego trochę milsza? Wiem, że przez to się raczej nie zmieni, ale możliwe iż jednak coś go popchnie w tę stronę? Chyba warto zaryzykować.
- Eh... - westchnęłam. - Akurat z tobą muszę dzielić pewnie ostatnie chwile mojego życia. - powiedziałam w zasadzie sama do siebie.
Spojrzałam mu prosto w oczy. Nie widziałam w nich szczególnej radości.
- Chodź. Tu pod ścianą jest bezpieczniej. - dodałam po długim czasie, z lekką troską w głosie.
Może będę dla niego trochę milsza? Wiem, że przez to się raczej nie zmieni, ale możliwe iż jednak coś go popchnie w tę stronę? Chyba warto zaryzykować.
Red Rose
Wadera nie była zbytnio zadowolona, więc bardzo możliwe, że nadal jest obrażona. W sumie sam nie wiem za co i dlaczego. Samice są dziwne, naprawdę. Mi się ona bardzo podoba, ja sam jestem przystojny, więc dlaczego nie? Tu chodzi tylko o pewne przyjemności i przetrwanie gatunku, przecież nie musi być przy mnie cały czas. Wystarczy by noce były spędzone razem, a za dnia każdy ma swoje zajęcia. Chociaż sam już nie wiem czy czasem nie jestem hipokrytą... Gdyby było tak jak mówię, to miałbym już dawno kilkanaście wader i to nawet ładniejszych, jednak coś w niej jest, że nie mogę dać sobie spokoju. Nie wiem co to i dlaczego się tak dzieje, ale wiem, że chcę ją mieć.
- Dziękuję. - odpowiedziałem, po czym podszedłem we wskazane miejsce. Wadera nie odpowiedziała mi na moje pytanie, więc możliwe, że nie jest z nią dobrze. W sumie to jaki ona miała żywioł?
Spojrzałem na nią i nie wiedziałem czy mogę się odezwać czy nie. Nawet nie wiem o czym z nią rozmawiać, więc to na pewno nie ta bzdura, którą nazywają "miłość". Nie, to na pewno nie to, ale jednak coś. Cały czas uważnie ją obserwowałem i nic mi do głowy nie przychodziło... jedynie to, dlaczego mnie nie chce. Czekaj, czy ona czasem mi już tego nie mówiła? Możliwe.
- Miałaś już partnera? - zapytałem, przerywając ciszę.
- Dziękuję. - odpowiedziałem, po czym podszedłem we wskazane miejsce. Wadera nie odpowiedziała mi na moje pytanie, więc możliwe, że nie jest z nią dobrze. W sumie to jaki ona miała żywioł?
Spojrzałem na nią i nie wiedziałem czy mogę się odezwać czy nie. Nawet nie wiem o czym z nią rozmawiać, więc to na pewno nie ta bzdura, którą nazywają "miłość". Nie, to na pewno nie to, ale jednak coś. Cały czas uważnie ją obserwowałem i nic mi do głowy nie przychodziło... jedynie to, dlaczego mnie nie chce. Czekaj, czy ona czasem mi już tego nie mówiła? Możliwe.
- Miałaś już partnera? - zapytałem, przerywając ciszę.
Aria
Czułam na sobie wzrok basiora. Nie było mi z tym przyjemnie. Po długiej ciszy zadał mi pytanie, na które ja wybałuszyłam oczy.
- Co?! - krzyknęłam spanikowana, lecz po chwili uspokoiłam się. - Nie, nie miałam. - odpowiedziałam.
Ledwo co powstrzymywałam się od powiedzenia "A co ci do tego?". Naprawdę starałam się być miła, lecz jego towarzystwo sprawiało, iż od razu stawałam się chamska. Ponoć zwierzęta łączą się w pary tylko po to, aby się rozmnażać... Cóż, ja tak nie uważałam. Chciałam mieć zaufanie do partnera i pewność, że mnie nie zdradzi. A jak tutaj ufać komuś, kogo kocha połowa wadera w królestwie? W każdym momencie mógłby mnie zdradzić, a co ja bym poradziła? Nie jestem kimś ważnym w hierarchii. On mógłby mnie zrzucić ze stanowiska cesarzowej na zwykłego wilka, a na moje dawne miejsce dać jakąś piękną samicę.
- Jeszcze masz jakieś pytania? Jeżeli masz, to mogę odpowiedzieć na większość. I tak nie mamy co robić. - powiedziałam.
- Jesteś śliczna. - powiedziałem, chociaż wiem, że ona i tak to oleje. Nie mogę jej tego nie mówić, słowa same pchają mi się na język kiedy ją widzę. Czasami mam ochotę powiedzieć, że "kocham", ale przecież... nie, nie ma miłości. To tylko puste słowo wyrażające większą sympatię... niby puste, ale tak trudne do wypowiedzenia.
- Znamy się już kilka lat, a ja nadal nie mogę Cię zrozumieć. Co robię źle? - zapytałem poważnym i lekko smutnawym tonem głosu. Może to dlatego, że się boję? Chcę udawać silnego, chcę wzbudzać strach, przez to tłumię w sobie inne emocje. A może to właśnie o sekrety jej chodzi? Dawno zakopane gdzieś w głębi mej duszy. Uwolnienie ich byłoby mą zagładą, zagładą mojego charakteru i wizerunku. Wadery kochają silnych samców, kochają być więzione, kochają rozkazy i to, że o nic nie muszą się martwić. Ona miałaby to wszystko, wszystko co najlepsze.
- Nawet jeżeli jesteś cesarzem to i tak nie możesz mieć wszystkiego. - rzekłam. - Musisz się pogodzić z tym, iż po prostu ja jako jedyna z wader nie przepadam za tobą. - dodałam. - Po za tym spójrz na to z tej perspektywy; większość wilczyc chciałaby być z tobą, a ja na to bym nie nie poradziła. Co w tedy bym zrobiła? Nie mogę ci ufać z uwagi na twoje nastawienie. Nie lubię samców, którzy uważają się za ideały, a tak naprawdę nimi nie są.
Opowiedziałam mu większość swoich przemyśleń. Może na reszcie coś do niego dotrze? Między nami ponownie zapadła długa cisza. Nie przeszkadzała mi zbytnio. Zapewne Red Rose teraz myślał nad moimi słowami.
- Cóż, skoro mówisz, że nie mogę mieć wszystkiego, to chyba masz na myśli tylko siebie. - oznajmiłem, przyznając jej rację. Wszystko czyli ona.
- Mogę mieć każdą, a tymczasem od dnia kiedy cię poznałem... nie miałem żadnej. - powiedziałem, patrząc na nią i szukając w półmroku jaskini tych cudownych oczu. Zacząłem się nad tym nieco bardziej zastanawiać i tak... nie miałem żadnej, nie zabawiałem się, co jest bardzo dziwne. Nie możliwe, że jedna istota może sprawić coś takiego.
- To dlatego za mną nie przepadasz? Przez zazdrość? - zapytałem, gdyż tak odebrałem jej wypowiedzi. Nie chciała być ze mną tylko dlatego, że są inne wadery, które się we mnie kochają? Z drugiej strony to bardzo przyjemne... chociaż pewnie każda wadera jest o mnie zazdrosna.
- Źle mnie zrozumiałeś. Wyobraź sobie, że teoretycznie już jestem z tobą. Niestety nagle spotykasz jakąś super piękną waderę, która o wiele bardziej ci się podoba. Co w tedy zrobisz ze mną? Porzucisz, zabijesz? O to się najbardziej martwię. Tu nie chodzi o zazdrość. - wytłumaczyłam z lekką złością.
Red Rose znów zaczął mnie wyprowadzać z równowagi. Zupełnie nie miał wyobraźni! Nie myślał o przyszłości. Chciał mieć wszystko tu i teraz, a czym by to skutkowało to by się nie przejmował. Oczekując na jego odpowiedz, przylgnęłam do ziemi i położyłam głowę na łapach.
Poszedłem dalej i dosłownie dziesięć centymetrów nad sobą dostrzegłem półkę skalną. Odsunąłem się trochę i wskoczyłem na nią. Na szczęscie była solidna. A tam gdzie stykała się ze skałą było miejsce dla jednego wilka. Swoją drogą wyglądało jakby było specjalnie wyżłobione. Toteż schowałem się tam. Było to idealne schronienie od wiatru i zapewne innych rzeczy.
Otrzepałam się by przestać o tym myśleć i w końcu wykonać rozkaz króla. Jaskiń było całkiem sporo, więc każdy znajdzie sobie odpowiednie miejsce. Widząc iż kilkanaście wilków wchodzi do tego samego miejsca postanowiłam do nich dołączyć, przynajmniej nie będzie nudno.
Wilki, które niosły mnie na noszach znalazły wystarczająco dużą grotę by pomieścić resztę rannych. Nie czułem się dobrze, jednak fakt iż mamy w królestwie takie dobre dusze dodawał mi sił. Nie wiem czy zrobiłem dobrze wybierając stanowisko maga, może odnalazłbym się jako medyk? Teraz... to już nie ważne. Nie wiem nawet czy przeżyjemy.
- Cieszę się, że w końcu się zgodziłaś. - podszedłem do niej bliżej i ułożyłem się, jednocześnie przymilając się. Była taka milusia i cieplusia, że oczy same się zamykały. Ułożyłem łeb wygodnie na jej łapkach.
- Obiecuję Ci, że żadna nie będzie piękniejsza i wspanialsza od ciebie. - mruknąłem przez zaśnięciem.
Ziemia zatrzęsła się, a przerażone zwierzęta rozglądały się na wszystkie strony, by mieć pewność, że jaskinie się nie zawalą. Zaraz po trzęsieniu na niebie ukazał się znak naszej planety w kolorach czerwieni, który rozbłysł niczym fajerwerki. Niestety, chmury znajdujące się na Anguntur nie pozwalały tego zobaczyć. Uchawi zaczęli mdleć, dostawać drgawek, toczyć pianę z pyska, aż w końcu ich dusze opuściły ciało i wędrowały ku krainie bogów. Czyżby Arcanus chciał odzyskać swoją potęgę?
Zapanowała cisza, a wilki zaczęły wychodzić ze swoich kryjówek. Co to!? Aeternus? Tutaj!? Jak to możliwe! Nie do wiary! Chmury zniknęły, ukazując błękitne niebo i blask słońca. Jesteśmy świadkami czegoś niezwykłego! Tysiące poległych dusz właśnie kroczy ku lepszemu miejscu, stąpając dumnie po niebiańskich schodach i od czasu do czasu zerkając na dół, na swoje rodziny. Żegnają się z nami. Proces ten wyglądał nieziemsko! Kapłanka odeszła wraz z nimi, ukazując się na niebie i dając nam swoje błogosławieństwo.
Czy to już koniec? Czy jesteśmy bezpieczni? Tak, teraz jesteśmy, lecz czeka nas ciężka praca. Musimy odbudować wioskę i zamek, swoje schronienia.
Minęło kilka miesięcy, a mieszkańcy podnieśli swoje fortece. Wybudowali zamek oraz wioskę. W bibliotekach znowu znalazły się magiczne kamienie, te które przetrwały kataklizm oraz całkowicie nowe. Zasadzono ogrody i lasy, a zwierzyna zaczęła powracać na zniszczone ziemie. Jednak do potęgi nam daleko... nie posiadamy materiałów by wszystko odnowić, a zwierząt łownych jest tylko garstka. Lasy odrastają, jednak ten proces potrwa... Czy przetrwamy w zgodzie?
- Co?! - krzyknęłam spanikowana, lecz po chwili uspokoiłam się. - Nie, nie miałam. - odpowiedziałam.
Ledwo co powstrzymywałam się od powiedzenia "A co ci do tego?". Naprawdę starałam się być miła, lecz jego towarzystwo sprawiało, iż od razu stawałam się chamska. Ponoć zwierzęta łączą się w pary tylko po to, aby się rozmnażać... Cóż, ja tak nie uważałam. Chciałam mieć zaufanie do partnera i pewność, że mnie nie zdradzi. A jak tutaj ufać komuś, kogo kocha połowa wadera w królestwie? W każdym momencie mógłby mnie zdradzić, a co ja bym poradziła? Nie jestem kimś ważnym w hierarchii. On mógłby mnie zrzucić ze stanowiska cesarzowej na zwykłego wilka, a na moje dawne miejsce dać jakąś piękną samicę.
- Jeszcze masz jakieś pytania? Jeżeli masz, to mogę odpowiedzieć na większość. I tak nie mamy co robić. - powiedziałam.
Red Rose
Dziwne, bowiem wadera nie była najmłodsza, a jednak nadal bardzo pociągająca. Wątpię w to iż nikt się za nią nie ugania. A może ona dla każdego jest taka niedobra? Co jeśli woli płeć przeciwną? To by wiele wyjaśniało, ale przecież ja mógłbym ją z tego wyleczyć. Nie wiem jak mam do niej dotrzeć. Dlaczego ona mnie nie chce zaakceptować takim jakim jestem? Nienawidzi mnie, to jasne, ale jaki jest powód tej nienawiści? - Jesteś śliczna. - powiedziałem, chociaż wiem, że ona i tak to oleje. Nie mogę jej tego nie mówić, słowa same pchają mi się na język kiedy ją widzę. Czasami mam ochotę powiedzieć, że "kocham", ale przecież... nie, nie ma miłości. To tylko puste słowo wyrażające większą sympatię... niby puste, ale tak trudne do wypowiedzenia.
- Znamy się już kilka lat, a ja nadal nie mogę Cię zrozumieć. Co robię źle? - zapytałem poważnym i lekko smutnawym tonem głosu. Może to dlatego, że się boję? Chcę udawać silnego, chcę wzbudzać strach, przez to tłumię w sobie inne emocje. A może to właśnie o sekrety jej chodzi? Dawno zakopane gdzieś w głębi mej duszy. Uwolnienie ich byłoby mą zagładą, zagładą mojego charakteru i wizerunku. Wadery kochają silnych samców, kochają być więzione, kochają rozkazy i to, że o nic nie muszą się martwić. Ona miałaby to wszystko, wszystko co najlepsze.
Aria
Basior najwidoczniej był smutny. Chciałam mu coś wytłumaczyć.- Nawet jeżeli jesteś cesarzem to i tak nie możesz mieć wszystkiego. - rzekłam. - Musisz się pogodzić z tym, iż po prostu ja jako jedyna z wader nie przepadam za tobą. - dodałam. - Po za tym spójrz na to z tej perspektywy; większość wilczyc chciałaby być z tobą, a ja na to bym nie nie poradziła. Co w tedy bym zrobiła? Nie mogę ci ufać z uwagi na twoje nastawienie. Nie lubię samców, którzy uważają się za ideały, a tak naprawdę nimi nie są.
Opowiedziałam mu większość swoich przemyśleń. Może na reszcie coś do niego dotrze? Między nami ponownie zapadła długa cisza. Nie przeszkadzała mi zbytnio. Zapewne Red Rose teraz myślał nad moimi słowami.
Red Rose
Że co? Ja nie jestem ideałem? Bzdura po prostu. Ja nie mogę mieć wszystkiego? Właśnie, że mogę i te wadery są na to dowodem. Mogę mieć każdą i każda wadera wychowana w naszej krainie wie, że jeśli cesarz chce ją teraz, to musi mu się oddać. Widocznie przybyszka tego nie wie, ona się tu nie urodziła i stawia opory. Przez takie wilki nasza kraina może być zagrożona. Jednak z drugiej strony, jej nietutejsza uroda sprawia, że chcę ją mieć. Jest inna niż nasze wilczyce. - Cóż, skoro mówisz, że nie mogę mieć wszystkiego, to chyba masz na myśli tylko siebie. - oznajmiłem, przyznając jej rację. Wszystko czyli ona.
- Mogę mieć każdą, a tymczasem od dnia kiedy cię poznałem... nie miałem żadnej. - powiedziałem, patrząc na nią i szukając w półmroku jaskini tych cudownych oczu. Zacząłem się nad tym nieco bardziej zastanawiać i tak... nie miałem żadnej, nie zabawiałem się, co jest bardzo dziwne. Nie możliwe, że jedna istota może sprawić coś takiego.
- To dlatego za mną nie przepadasz? Przez zazdrość? - zapytałem, gdyż tak odebrałem jej wypowiedzi. Nie chciała być ze mną tylko dlatego, że są inne wadery, które się we mnie kochają? Z drugiej strony to bardzo przyjemne... chociaż pewnie każda wadera jest o mnie zazdrosna.
Gavroche
To wszystko było okropne. Myśl o śmierci, niepokój, cały ten chaos i hałasy, trzaskanie piorunów, syk ognia... To wszystko sprawiło, że sparaliżował mnie strach, nie mówiłem nic i starałem się leżeć nieruchomo. No właśnie. To takie głupie i niezwykle zawstydzające, że Foxy, że wadera musi przenosić mnie pod górę na swoich plecach, chciałem zaprotestować, ale nie zrobiłem tego. Dlaczego ona to w ogóle mnie ratuje? Dlaczego nie zostawi mnie na śmierć? Nie wiedziałem, ale czułem, że nigdy nie będę mógł się jej do końca odwdzięczyć. Rozmyślałem tak przez całą noszą drogę, a w końcu jednak zatrzymaliśmy się. Czułem, że jesteśmy w tłumie wilków. Cesarz kazał nam szukać schronienia, słychać było, że sytuacja na niebie się pogarsza. Foxy dalej chciała mi pomóc znaleźć bezpieczne miejsce, ale tym razem jej odmówiłem, chciałem, żeby zajęła się sobą, bo to może nas obydwu pogrążyć. Zszedłem więc z jej pleców, pożegnałem się i podziękowałem, po czym na oślep ruszyłem przez tłum innych. Przedarłem się przez niego, po czym położyłem się gdzieś w kącie, na uboczu. Schowałem głowę w łapach i nasłuchiwałem, co się dzieje. Wiatr dął, pioruny trzaskały. Słyszałem krzyki paniki. Ja czułem się bardzo słabo. Jęknąłem cicho. To już jest koniec, może nie nas wszystkich, ale ja tego na pewno nie przeżyję. Czy to nie jest tak, że najsłabsi zginą pierwsi?Issar
Razem z tłumem innych uciekinierów wspinałam się na szczyty Anguntur. W sumie lubię to miejsce, myślałam. Potem, już na szczycie usłyszałam dalsze instrukcje od władcy - szukać schronienia. Okej, posłusznie znalazłam malutką jaskinię, gdzie zmieści się ledwo jedna osoba, to w sumie taka dziura w ścianie była. Ale daszek u góry, schronienie przed wiatrem, czego narzekać? I samotność, choć wszyscy gromadzili się w grupach i przytulali do siebie, ja wolałam samotnie obserwować dzieło zniszczenia. Co się dzieje? Nie wiem. Ale nie czułam strachu. Czułam, że nic złego mi się tej nocy nie stanie. Patrzyłam z wysokości na wielką falę zalewającą domki we Wiosce. Fajnie by było w sumie popływać...Aria
Westchnęłam z rezygnacją. Basior nie odebrał mojego przekazu właściwie. Popatrzyłam na niego dosyć uważnie, choć i tak zapewne mnie nie widział, gdyż byłam osłonięta cieniem. Jedynie jego pysk można było dostrzec, ponieważ pojedyncze promienie oświetlały go. W zasadzie nawet nie wiedziałam czy jest noc czy dzień.- Źle mnie zrozumiałeś. Wyobraź sobie, że teoretycznie już jestem z tobą. Niestety nagle spotykasz jakąś super piękną waderę, która o wiele bardziej ci się podoba. Co w tedy zrobisz ze mną? Porzucisz, zabijesz? O to się najbardziej martwię. Tu nie chodzi o zazdrość. - wytłumaczyłam z lekką złością.
Red Rose znów zaczął mnie wyprowadzać z równowagi. Zupełnie nie miał wyobraźni! Nie myślał o przyszłości. Chciał mieć wszystko tu i teraz, a czym by to skutkowało to by się nie przejmował. Oczekując na jego odpowiedz, przylgnęłam do ziemi i położyłam głowę na łapach.
Fumetsu
Po długiej podróży w góry, cesarz nakazał nam znaleźć jakieś schronienia. We tej gęstej mgle nie dało się niczego zauważyć. Dosłownie jak w jakimś śnie. Po parunastu minutach udało mi się coś odszukać. Niestety było to tylko stary pień drzewa. Westchnęłam i powróciłam do poszukiwań. Chwilę później do mych nozdrzy dotarł smród zgnilizny. Zatrzymałam się. Obok mnie błysnęło coś zielonego. Warknęłam porozumiewawczo, aby to coś się do mnie nie zbliżało. Przybrałam postawę obronną. Wiedziałam, iż to coś zbliża się do mnie. Nagle poczułam jak coś wgryza się w mój bok. Moje ciało od razu zapłonęło. Zaczęłam szamotać się, lecz to coś nie chciało puścić. Szkarłatna ciecz sączyła się stróżkami na ziemię. Z sekundy na sekundę słabłam. Zmęczona, upadłam na ziemię. Usłyszałam jakieś szmery, a potem kolejne stworzenia zaczęły się we mnie wgryzać. Wiedziałam już, że to mój koniec. Nie zginę od kataklizmu, lecz od szkaradnych wytworów natury, które nie powinny istnieć.Ethen
Biegłem do Arguntur w popłochu. Boże... tam było ogniste tornado! Wioski ani widać ni słychać. Wiedziałem, wiedziałem... Takie zapaści i dziwności nigdy nie mogą się dobrze skończyć. Pytanie tylko czy w ogóle się skończą? Trzeba się ratować. Przede wszystkim. Wpadłem w grupę szamotających się wilków. Rozejrzałem się w panice. Co mam robić?! Wykrzyknąłem to głośno a jeden z wilków zachował tyle rozsądku, by mi odpowiedzieć. Szukać schronienia i czekać. Pobiegłem przed siebie na oślep i zderzyłem się z kimś. Wykrzyknąłem: "Przepraszam!" Z nawyku. Nawet w strachu nie mogę się pozbyć dobrych manier. Mimowolnie pomyślałem o mojej Pannie. Znalazła schronienie? Z resztą co mnie to obchodzi jak za chwilę sam mogę umrzeć? Pognałem dalej nie widząc nic przez mgłę, potknąłem się o coś i zacząłem ześlizgiwać się w dół. Z rozpaczą wbijałem pazury w co się dało aż nie trafiłem ciałem w coś twardego. Stęknąłem i wstałem. Znajdowałem się w małym załomie skalnym. Mógł mieć metr szerokości i dwa metry długości. Gdy oddech i serce mi się uspokoiło spojrzałem w górę. Spad nie był stromy. Ba! Można było nawet normalnie wchodzić i wychodzić. Uspokojony położyłem się przy wejściu i obserwowałem je. Zdecydowałem, że przeczekam tutaj tą sytuację. Ach... gdyby była by tu ze mną droga mojemu sercu wadera...Olethros
Szedłem dalej z Arią i już miałem zacząć mówić, gdy stwierdziłem poirytowany, że nagle mi zniknęła. Westchnąłem i poszedłem dalej brnąc na sam przód, przed cesarza. On jednak w tej chwili stanął i kazał szukać schronienia plus czekać. Odprowadziłem go wzrokiem. Wszedł do najbliższej groty zy tam jaskini. No tak... chodzenie sprawia mu pewnie trudności.Poszedłem dalej i dosłownie dziesięć centymetrów nad sobą dostrzegłem półkę skalną. Odsunąłem się trochę i wskoczyłem na nią. Na szczęscie była solidna. A tam gdzie stykała się ze skałą było miejsce dla jednego wilka. Swoją drogą wyglądało jakby było specjalnie wyżłobione. Toteż schowałem się tam. Było to idealne schronienie od wiatru i zapewne innych rzeczy.
Foxy
Nie wiem dlaczego, ale było mi smutno kiedy brązowy basior postanowił działać na własną łapę. Przecież on ma poparzony pysk. Jest to jedynie nieodpowiedzialne niżeli odważne. Mimo wszystko pozwoliłam mu na to. Nic nie widzi i prawdopodobnie nie czuje, jeśli poparzył sobie też nosek, więc nawet nie zorientuje się, że będę niedaleko. Wolę go mieć na oku, jednak nie wiem dlaczego... czy ja się... nie. Na pewno to wina wahań energii i możliwe, że nasze są w jakiś sposób powiązane. Możliwe też, że sam basior ma w sobie dużo siły, a ja po prostu z niej korzystam. Z drugiej strony to może być odwrotnie, jeśli ja mam w sobie nadmierne ilości energii, chociażby przez to, że zanikł mi żywioł, to czuję się dobrze z kimś, kto tą energię ode mnie pobiera. Otrzepałam się by przestać o tym myśleć i w końcu wykonać rozkaz króla. Jaskiń było całkiem sporo, więc każdy znajdzie sobie odpowiednie miejsce. Widząc iż kilkanaście wilków wchodzi do tego samego miejsca postanowiłam do nich dołączyć, przynajmniej nie będzie nudno.
Ikelos
Nie wiele miałem do powiedzenia. Byłem skazany na innych. Nie czułem się dobrze. W końcu się zatrzymaliśmy, a mój brat oznajmił iż mamy znaleźć sobie schronienie na własną łapę. Spojrzałem na moich towarzyszy, a oni na mnie. Widziałem w ich oczach coś co sprawiło, że moje serce się uspokoiło. Odetchnąłem z ulgą wiedząc iż mnie nie zostawią. Dobrze trafiłem. Zawsze mogło być gorzej, chociażby ten czarny basior. Nie sądzę iż byłby skory do pomocy. Wydaje się być samolubny. Wilki, które niosły mnie na noszach znalazły wystarczająco dużą grotę by pomieścić resztę rannych. Nie czułem się dobrze, jednak fakt iż mamy w królestwie takie dobre dusze dodawał mi sił. Nie wiem czy zrobiłem dobrze wybierając stanowisko maga, może odnalazłbym się jako medyk? Teraz... to już nie ważne. Nie wiem nawet czy przeżyjemy.
Red Rose
Super piękną waderę? Przecież ja już taką spotkałem i jest to ona. Nie ma ładniejszej i nie będzie, to fizycznie nie możliwe. Wszystkie wadery w królestwie są robione na jedno kopyto. Genetyka w królestwie nie jest zbyt zróżnicowana. A Aria? Śliczna! Taka nie tutejsza, jest wyjątkowa. W sumie to jeśli ona mnie nie chce to może by przyprowadziła znajomą ze swojego rodzinnego królestwa? Całkiem nie głupi pomysł.. ale, ale... przed chwilą powiedziała, że już z nią jestem. No i po problemie. Jak tylko te magiczne problemy znikną to od razu może się do mnie wprowadzić. Będziemy najlepszą parą w królestwie, a nie czekaj, już jesteśmy! Extra!- Cieszę się, że w końcu się zgodziłaś. - podszedłem do niej bliżej i ułożyłem się, jednocześnie przymilając się. Była taka milusia i cieplusia, że oczy same się zamykały. Ułożyłem łeb wygodnie na jej łapkach.
- Obiecuję Ci, że żadna nie będzie piękniejsza i wspanialsza od ciebie. - mruknąłem przez zaśnięciem.
Rue
Wiedziałam od rana, iż coś się szykuje. Wszystkie kataklizmy na raz zaatakowały królestwo. Cesarz poprowadził nas w góry i... No właśnie. Mieliśmy sobie radzić na własną łapę. Niestety otaczała nas mgła, więc za wiele nie można było dostrzec. Większość wilków rozproszyła się po Anguntur. Ja zostałam sama. na pastwę losu. Cóż... Nie przeszkadzało mi to nawet, ponieważ byłam raczej typem samotnika. Wolałam być sama. W miarę szybko udało mi się znaleźć schronienie. Znajdowało się dosyć wysoko; była to mała grota. Wchodziło się do niej po paru półkach skalnych. Ułożyłam się w sporej dziurze i wyczekiwałam tego, co zaraz miało się stać.Aria
Że co? Ja tylko powiedziałam, żeby sobie to wyobraził. Westchnęłam i popatrzyłam na niego zażenowanym wzrokiem. Może dam mu szansę? Myślę, iż mogę spróbować. W razie czego po prostu go spławię, jeżeli będzie się nieodpowiednio zachowywał. Tylko niech sobie nie myśli, że jestem jego zdobyczą! Ja także położyłam głowę na ziemi, lecz nie zamykałam oczu. Panowała cisza; cisza przed burzą. Słyszalny był jedynie oddech Red Rose, który usypiał. Wpatrywałam się w otwór wejściowy do groty. Mgła wpadała do środka, co skutecznie uniemożliwiało widzenie. Nagle usłyszałam ogromny trzask. Czy w tym momencie miał się rozstrzygnąć nasz dalszy los.***
Ogniste tornado przemieszczało się w kierunku Anguntur, niszcząc po swojej drodze wszystko co znalazło się na przeszkodzie. Co więc z innymi zwierzętami? One także wybrały się góry, pozostawiając swoje domy. Żywioł spalił doszczętnie tereny Luminosum, zatrzymując się przy górach, by móc odejść w zapomnienie. Prochy spalonych drzew i innych przedmiotów przykryły niegdyś cudowne, bujne ziemie. Tsunami nadchodzące z morza, przykryło Las, Caeruleo, Plażę, Terribilis i Wioskę, powodując również ogromne straty. Wilki, które tu wrócą nie będą miały nic, nie będę mieć schronienia. Czy mieszkańcy Arcanterry są na to gotowi? Ziemia zatrzęsła się, a przerażone zwierzęta rozglądały się na wszystkie strony, by mieć pewność, że jaskinie się nie zawalą. Zaraz po trzęsieniu na niebie ukazał się znak naszej planety w kolorach czerwieni, który rozbłysł niczym fajerwerki. Niestety, chmury znajdujące się na Anguntur nie pozwalały tego zobaczyć. Uchawi zaczęli mdleć, dostawać drgawek, toczyć pianę z pyska, aż w końcu ich dusze opuściły ciało i wędrowały ku krainie bogów. Czyżby Arcanus chciał odzyskać swoją potęgę?
Zapanowała cisza, a wilki zaczęły wychodzić ze swoich kryjówek. Co to!? Aeternus? Tutaj!? Jak to możliwe! Nie do wiary! Chmury zniknęły, ukazując błękitne niebo i blask słońca. Jesteśmy świadkami czegoś niezwykłego! Tysiące poległych dusz właśnie kroczy ku lepszemu miejscu, stąpając dumnie po niebiańskich schodach i od czasu do czasu zerkając na dół, na swoje rodziny. Żegnają się z nami. Proces ten wyglądał nieziemsko! Kapłanka odeszła wraz z nimi, ukazując się na niebie i dając nam swoje błogosławieństwo.
Czy to już koniec? Czy jesteśmy bezpieczni? Tak, teraz jesteśmy, lecz czeka nas ciężka praca. Musimy odbudować wioskę i zamek, swoje schronienia.
***
Minęło kilka miesięcy, a mieszkańcy podnieśli swoje fortece. Wybudowali zamek oraz wioskę. W bibliotekach znowu znalazły się magiczne kamienie, te które przetrwały kataklizm oraz całkowicie nowe. Zasadzono ogrody i lasy, a zwierzyna zaczęła powracać na zniszczone ziemie. Jednak do potęgi nam daleko... nie posiadamy materiałów by wszystko odnowić, a zwierząt łownych jest tylko garstka. Lasy odrastają, jednak ten proces potrwa... Czy przetrwamy w zgodzie?
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz