Widok zamku przywitałam z taką ulgą, jakbym nie widziała tego miejsca przynajmniej z dekadę. Mimo entuzjazmu jaki mnie ogarnął byłam najzwyczajniej w świecie wykończona. Bolały mnie łapy. miałam wrażenie, że wręcz mi popuchły. Żebra także dawały mi się we znaki. Ostatkiem sił skierowałam się do medyka, do którego skierował mnie napotkany strażnik.
Wilczyca, która mnie przyjęła miała na imię Rue. Na całe szczęście w pierwszej kolejności uspokoiła mnie, że to wszystko to nic poważnego i szybko stanę na nogi. miałam taką nadzieję.
Następnym razem wybiorę się w jakieś ciepłe miejsce!
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz