W plemieniu wiedza była przekazywana słownie, bowiem nikomu nigdy nie chciało się spisywać wszystkiego na papierze czy skórze. Kiedy dowiedziałem się, że nie dam rady odkryć żywiołu zacząłem szukać czegoś innego, co chociaż trochę podniosłoby mnie na duchu. Natknąłem się wtedy na pewną starszą waderę, która głównie przepowiadała przyszłość, ale była znana też z dziwnych zjawisk. Jako młody wilk, który właśnie miał wybrać zawód dużo rozmawiałem ze wszystkimi, ale u niej przesiedziałem naprawdę sporo czasu. Pokazywała mi sztuczki, które nazywała iluzją, było to coś czego nie ma, ale jednak widać i czuć. Coś cudownego, jednak wiązało się to z rozczarowaniem. Mimo wszystko poprosiłem o naukę, bowiem czułem, że będzie to do mnie pasować. Iluzja.
Nauczyłem się wielu prostych zaklęć, które robiły ogromne wrażenie lub też brano mnie za takiego samego dziwaka jak nasza stara wadera.
Pewnego dnia jeden ze szczeniaków zainteresował się moimi poczynaniami i zwołał swoich kolegów, radość na ich pyskach sprawiła, że znalazłem odpowiedź na swoje pytanie. Zostałem opiekunem, a nowe umiejętności iluzjonistyczne pokazywałem dzieciom, które zawsze reagowały tak samo. Zachwyt, a potem milion pytań "Jak?", ale nigdy nie było to rozczarowanie.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz